Καλό ταξίδι Γιώργο και Φίλιππε… Σας ευχαριστούμε για όλα

Στους σημερινούς δύσκολους καιρούς, τόσο για την δημοσιογραφία όσο και την κοινωνία μας , η «απώλεια» του δημοσιογράφου, Φίλιππα Συρίγου και του αθλητή Γιώργου Αμερικάνου, είναι βαρύτατη. Δεν εκφράζονται με λόγια. Εκφράζονται με υποσχέσεις, πως θα συνεχίσουμε να βαδίζουμε στον δρόμο που χάραξαν και οι δύο τους, ο καθένας στον στίβο που επέλεξε να αγωνιστεί.

Θέλουμε, απλά, να πούμε και στους δύο, πολλά ευχαριστώ, από τα βάθη της καρδιάς μας για όσα μας δίδαξαν.  Η ψυχή και η παλικαριά τους, ο ένας στο ρεπορτάζ και ο άλλος στο γήπεδο, θα μας δίνει κουράγιο στην δύσκολη συνέχεια.

Και στα παιδιά τους, «τα δικά μας παιδιά», τους «Μαχόμενους», Γιώργο και Χριστίνα εκτός από τα θερμά μας συλλυπητήρια, θα θέλαμε να εκφράσουμε και την ευγνωμοσύνη μας γιατί συνεχίζουν το έργο τους, επάξια, δίνοντας μας καθημερινά, κάτι από τον Φίλιππα και τον Γιώργο…

Αννα, μην κλαις...

του ΦΙΛΙΠΠΟΥ ΣΥΡΙΓΟΥ

Ρωτάει ο Π. Καψής, διευθυντής της εφημερίδας «Το Βήμα», τον πρωθυπουργό Γ.Α. Παπανδρέου: Μετανιώσατε ποτέ για τη φράση «λεφτά υπάρχουν»; Και εκείνος απαντά: Ξεχνάτε ότι η φράση μου έλεγε «και πού πήγαν».
ΜΑΛΙΣΤΑ... Αυτό που κάνει ο ΓΑΠ λέγεται παιχνίδι με τους χρόνους. Με τον ενεστώτα και τον αόριστο, με το παρόν και το παρελθόν. Γιατί, πολύ απλά, αν τα λεφτά κάπου είχαν πάει και το ήξερε, τότε λεφτά δεν μπορούσαν να υπάρχουν. Αλλά και πουθενά να μην είχαν πάει, τα έρημα τα λεφτά, γιατί άραγε να υπήρχαν; Ξεχνάμε ότι από την εποχή του Σημίτη η Ελλάδα... μεγαλουργούσε με δανεικά;
Ο ΠΡΩΘΥΠΟΥΡΓΟΣ, λοιπόν, κορόιδευε και συνεχίζει να κοροϊδεύει! Τότε, για να πάρει μια εξουσία, που κάθε υπεύθυνος πολιτικός θα την προσέγγιζε μόνο με ωμή ειλικρίνεια και όχι με παρλαπίπες. Και σήμερα («αν σπάσουμε τη φοροδιαφυγή και τη διαφθορά, λεφτά θα υπάρχουν» επαναλαμβάνει...), για να διατηρήσει μια εξουσία που κάνει ευτυχισμένους μόνο τους συγγενείς και τους φίλους του.
ΟΠΩΣ αντιλαμβάνεται κανείς, το μυστικό για να υπάρξουν (και όχι να «υπάρχουν»...) λεφτά είναι η πάταξη της φοροδιαφυγής και της διαφθοράς, δηλαδή τα δύο πιο αδύνατα σημεία της κυβέρνησης, σύμφωνα με τις ομολογίες του ίδιου του πρωθυπουργού! Ο οποίος αντισταθμίζει την ανικανότητα αυτή με πρόσθετους φόρους και έκτακτες εισφορές στους ειλικρινείς φορολογουμένους, οι οποίοι παραμιλάνε από τα άδικα βάρη.
ΠΡΟΣΠΑΘΕΙ να δικαιολογήσει, όμως, τον εαυτό του ο ΓΑΠ. «Η αλλαγή του κράτους -λέει-, η αλλαγή στο πολιτικό σύστημα, η αλλαγή στο οικονομικό και παραγωγικό μοντέλο της χώρας θέλει χρόνο -περισσότερο απ' ό,τι περίμενα, το ομολογώ».
ΕΠΕΣΕ έξω, λοιπόν, ο πρωθυπουργός μας! Από κακή εκτίμηση, προσπαθεί να μας πει, και όχι από ανικανότητα του ίδιου και των συνεργατών του. Αλλά εδώ που φτάσαμε, οι λέξεις έχουν χάσει, έτσι κι αλλιώς, το νόημά τους, πράγμα που διαρκώς επιβεβαιώνει, με τα λεγόμενά του, ο πρωθυπουργός.
«ΕΧΟΥΜΕ -λέει- μια μοναδική, ίσως τελευταία, ευκαιρία να κάνουμε όσες αλλαγές περιμένουν όλοι οι Ελληνες για χρόνια». Ο συνδυασμός μοναδικής και τελευταίας ευκαιρίας, από τον ΓΑΠ, είναι πρωτόγνωρος. Γιατί τελευταίες ευκαιρίες συνήθως παρουσιάζονται πριν από καταστροφές (ή και θανάτους...), σαν αυτή που βιώνει η Ελλάδα σήμερα. Ενώ, αντίθετα, μια «μοναδική ευκαιρία» είναι κάτι που ψάχνει ή προετοιμάζει κανείς για να πετύχει τους στόχους του. Μια ευκαιρία, που, σύμφωνα με την ελληνική γλώσσα, είτε πρόκειται για το καλό είτε για το κακό, απλά δεν πρόκειται να επαναληφθεί.
ΝΑ ΥΠΟΘΕΣΕΙ κάποιος, ότι γλώσσα λανθάνουσα τ' αληθή λέγει; Εντάξει, προς το παρόν θα έλεγα να μην το πάρουμε τόσο βαριά το θέμα. Υπάρχει, άλλωστε, και η υφυπουργός Αννα Νταλάρα, η οποία, με μία μόνο φράση της, και μας γέμισε ευθυμία αλλά και μας υπενθύμισε ποιοι μας κυβερνάνε...
«ΣΤΕΝΟΧΩΡΗΘΗΚΑ -είπε- γιατί αυτοί που διαμαρτύρονταν έξω (από ένα κτήριο στου Ζωγράφου, όπου μιλούσε), διαμαρτύρονταν με τραγούδια του Γιώργου»!
ΕΔΩ ακριβώς ταιριάζει το: δεν μας χέζεις ρε Νταλάρα!. Ή μήπως όχι;

Το διπλό χρέος, προς την «Ε» και την ελευθεροτυπία

Του ΦΙΛΙΠΠΟΥ ΣΥΡΙΓΟΥ

Το συνδικαλιστικό σωματείο των δημοσιογράφων, η ΕΣΗΕΑ, στην υποτιθέμενη αναμέτρησή του με τα αφεντικά του τύπου, είχε μια χρυσή ευκαιρία: να διασπάσει το μέτωπο των εκδοτών, να τους βάλει να πλακωθούν μεταξύ τους και έτσι να πετύχει, διά της τεθλασμένης, όλα όσα διεκδικεί για λογαριασμό των μελών της.
Την ευκαιρία αυτή προσέφερε στους δημοσιογράφους η Μάνια Τεγοπούλου της «Ελευθεροτυπίας» η οποία (μόνη αυτή!) δέχθηκε να ικανοποιήσει τα αιτήματά τους, και να εξαιρεθεί, φυσικά, από την 48ωρη απεργία που είχε εξαγγείλλει η ΕΣΗΕΑ.
Η τελευταία, όμως, αντί να πάρει την υπογραφή της Μάνιας και με αυτήν ως όπλο να αναγκάσει σε συνθηκολόγηση τους βαρόνους των ΜΜΕ, έβαλε όλους τους εκδότες σε ένα καζάνι και προχώρησε σε μια απεργία την οποία τελικά η ίδια φρόντισε να υπονομεύσει.
Για τους συντάκτες της «Ε» και της «Κ.Ε.» ήταν ολοφάνερο ότι με την τακτική που ακολούθησε η γαλαζοπράσινη πλειοψηφία της ΕΣΗΕΑ, εξυπηρετούσε ηθελημένα τα συμφέροντα των διαπλεκομένων επιχειρηματιών του τύπου, που αποτελούν το σκληρό πυρήνα της Ενωσης Ιδιωκτητών, και όχι εκείνα των δημοσιογράφων.
Είχαμε, δηλαδή, μπροστά μας μια ξεκάθαρη προδοσία του κλάδου και μία ταυτόχρονη πριμοδότηση των εκδοτών εκείνων οι οποίοι χρησιμοποιούν εφημερίδες, τηλεοράσεις, ραδιόφωνα και περιοδικά, για να προωθούν άλλες επιχειρηματικές δραστηριότητες, οι περισσότερες από τις οποίες σχετίζονται με το κράτος...
Με λίγα λόγια, η απόφαση της ΕΣΗΕΑ για γενική απεργία θα μπορούσε να αποτελέσει ένα θανατηφόρο πλήγμα κατά της ελευθεροτυπίας, γι' αυτό και η «Ελευθεροτυπία» αποφάσισε να επαναστατήσει. Και να καταγγείλει αυτή τη σκοτεινή διαπλοκή, η οποία δεν είναι καθόλου (μα καθόλου...) άσχετη με τα όσα δραματικά βιώνει σήμερα ο τόπος.
Προσωπικά πάντως δεν αποφάσισα μόνο γι' αυτό, ύστερα από 45 χρόνια στη δημοσιογραφία, να πάω κόντρα στο επαγγελματικό μου σωματείο, του οποίου είμαι μέλος από το 1975. Ενας επιπλέον λόγος γι' αυτή την ξαφνική μου «ανυπακοή» πηγάζει από τη βαθιά πίστη μου, ότι σ' αυτούς τους δύσκολους καιρούς ο τόπος και η δημοσιογραφία έχουν ανάγκη αυτή την εφημερίδα.
Γιατί η «Ελευθεροτυπία», πέραν όλων των άλλων, σέβεται εκ παραδόσεως την άποψη (και την υπογραφή) των συντακτών της, ακόμα και όταν αυτή συμβαίνει να είναι εκ διαμέτρου αντίθετη με τη δική της γραμμή. Πράγμα που σημαίνει ότι, παρά τα όποια λάθη θα μπορούσε να της καταλογίσει κανείς, υπηρετεί την ελευθεροτυπία με έναν τρόπο που εμείς οι δημοσιογράφοι δεν έχουμε συναντήσει σε κανένα άλλο μαγαζί.
Για όποιον μπορεί να αμφιβάλει θα γυρίσω πίσω, στους Ολυμπιακούς Αγώνες του 2004, για να πω τα εξής: Η «Ελευθεροτυπία», για λόγους που ακόμα και σήμερα δεν έχω κατανοήσει πλήρως, ήταν φιλικά διακείμενη προς τη διεξαγωγή των Αγώνων στην Ελλάδα. Αυτό όμως δεν στάθηκε εμπόδιο για μένα να αναπτύξω μέσα από τις στήλες της τη γνωστή δυναμική επιχειρηματολογία ενάντια στο «μεγάλο στοίχημα» του έθνους που, κακά τα ψέματα, συνέβαλε τα μέγιστα στο σημερινό οικονομικό μας χάλι.
Ολα εκείνα τα χρόνια που δεν ήταν καθόλου εύκολα για τους λίγους φορείς τέτοιων... αντεθνικών ιδεών η «Ε» δεν διαπραγματεύθηκε μαζί μου τη δημοσίευση έστω και ενός «και». Φιλοξένησε τα πάντα! Και επιπλέον όταν το ζεύγος Αγγελοπούλου και οι συν αυτώ ήγειραν εναντίον μου αγωγές 16 εκατ. ευρώ, με στήριξε ολόπλευρα μέχρι την πανηγυρική δικαίωση. Οπως ακριβώς είχε κάνει και 20 χρόνια πριν στην υπόθεση Κιάππε, την οποία το ποδοσφαιρικό κατεστημένο είχε χρησιμοποιήσει για να με σβήσει από τον χάρτη.
Και κάτι τελευταίο. Αν πιστεύει κανείς ότι θα μπορούσα μέσα από οποιαδήποτε άλλη εφημερίδα να ασκώ τέτοια δριμύτατη κριτική στον υπ' αριθμόν ένα διαφημιζόμενο στον ελληνικό τύπο οργανισμό, τον ΟΠΑΠ, είναι οικτρά γελασμένος. Ολα αυτά είναι εφικτά μόνο στην «Ελευθεροτυπία». Γι' αυτό και κάθε πραγματικός δημοσιογράφος κάτι χρωστάει σε αυτή την εφημερίδα.