Η Διεθνής Αμνηστία συγκεντρώνει υπογραφές για τον Μανώλη Κυπραίο

Η καμπάνια της Διεθνούς Αμνηστίας «Δικαιοσύνη για τον Μανώλη Κυπραίο» μπορεί να έχει καταφέρει από τον Οκτώβριο να μαζέψει χιλιάδες γράμματα συμπαράστασης και υπογραφές, όμως μέχρι σήμερα, τίποτα. Η υπόθεσή του είναι διεθνώς γνωστή. «Το να τραβάς φωτογραφίες σε διαδηλώσεις στην Ελλάδα βλάπτει σοβαρά την υγεία και την καριέρα», λέει ο Βρετανός μουσικός, πρώην τραγουδιστής των Libertines, Carl Barat σε μαγνητοσκοπημένο του μήνυμα συμπαράστασης στην ιστοσελίδα της Διεθνούς Αμνηστίας.

Στις 15 Ιουνίου, ο Μανώλης Κυπραίος κάλυπτε τα όσα διαδραματίζονταν στο Σύνταγμα με τις διαμαρτυρίες των αγανακτισμένων και τα επεισόδια που ακολούθησαν. Βρέθηκε κάποια στιγμή σε μια στοά επί της Φιλελλήνων. Εκεί, τον αντιλήφθηκε ένας διμοιρίτης ομάδας ΜΑΤ. Παρ' όλο που έδειξε τη δημοσιογραφική του ταυτότητα, του έριξαν μια χειροβομβίδα κρότου-λάμψης που έσκασε σε απόσταση αναπνοής από το πρόσωπό του. Ενα όπλο που εκτονώνει στιγμιαία λάμψη συνολικά 3.000.000 κεριών και κρότο έντασης περίπου 170 ντεσιμπέλ. Ο Μανώλης Κυπραίος έπεσε αναίσθητος. Ο κοχλίας, το βασικό όργανο ακοής, είχε καταστραφεί.

«Ενα γράμμα από εσένα μπορεί να βοηθήσει ώστε να υπάρξει δικαιοσύνη», τονίζει ο Carl Barat για την υπόθεση του Μανώλη Κυπραίου.

Μέχρι στιγμής, μόνο από Ελλάδα, περίπου 3.100 άνθρωποι έχουν υπογράψει το γράμμα της Διεθνούς Αμνηστίας η οποία το έχει προωθήσει στα υπουργεία Δικαιοσύνης και Προστασίας του Πολίτη.

Στο γράμμα αναφέρονται μεταξύ άλλων τα εξής: «Σας καλώ να εγγυηhttp://www.blogger.com/img/blank.gifθείτε ότι η ποινική έρευνα για την υπόθεσή του θα είναι άμεση, ενδελεχής, αμερόληπτη και αποτελεσματική και να εξασφαλίσετε ότι οι αστυνομικοί που είναι υπεύθυνοι για τον τραυματισμό και την κακομεταχείρισή του, θα οδηγηθούν ενώπιον της δικαιοσύνης, σε δίκη σύμφωνη με τα διεθνή πρότυπα ανθρωπίνων δικαιωμάτων. Επιπλέον, σας καλώ να εγγυηθείτε ότι θα ληφθούν τα κατάλληλα πειθαρχικά μέτρα εναντίον των υπεύθυνων αστυνομικών».

Επίσης, άλλες περίπου 1.000 έντυπες καταγγελίες θα προωθηθούν το ερχόμενο διάστημα, ενώ, σύμφωνα με τη Διεθνή Αμνηστία, εκατοντάδες μηνύματα συμπαράστασης έχουν φτάσει στον Μανώλη Κυπραίο, τόσο από το ελληνικό όσο και από το βρετανικό τμήμα της Διεθνούς Αμνηστίας.

Το ηλεκτρονικό γράμμα για υπογραφή και προώθηση βρίσκεται στην ιστοσελίδα:

www.amnesty.org.gr

Μανώλης Κυπραίος "Μου κατέστρεψαν το σώμα αλλά όχι την ψυχή"

Αγαπητές μου φίλες και φίλοι, αγαπημένοι μου συνάδελφοι

Αυτή η επιστολή που την απευθύνω σε όλες και όλους, δεν είναι μια επιστολή εφήμερη με ιδιοτελείς σκοπούς.
Ούτε με συνδικαλιστική ή πολιτική αξία. Δεν είχα ούτε έχω τέτοιες βλέψεις.

Αυτή η επιστολή έχει ανθρώπινη αξία και μόνο. Την πολυτιμότερη για μένα.
Θέλω να σας ευχαριστήσω όλους για τη συμπαράσταση και για τη βοήθεια σε αυτές τις δύσκολες ώρες για μένα. Σε αυτές τις δύσκολες ώρες για όλους μας.
Οσο και να προσπαθούν να μας απαξιώσουν, όσο και να προσπαθούν να μας δείξουν όλους ως άχρηστους και «παπαγαλάκια», εμείς οι δημοσιογράφοι, οι φωτορεπόρτερ, οι τεχνικοί, τους αποδείξαμε, όπως και στο παρελθόν, πως πολεμάμε για την αλήθεια, άοπλοι, άμαχοι, με μόνα «όπλα» την φωτογραφική μας μηχανή, την κάμερα, το στυλό και το μπλοκάκι μας.
Και χάρις σε όλα όσα εμείς μεταδίδουμε, βάζοντας τις ζωές μας σε κίνδυνο, η κοινωνία μαθαίνει, γνωρίζει και μπορεί να κρίνει.

"Η δύναμη του μεγαλείου είναι η συγχώρεση"

Συγκλόνισε το ακροατήριο, από αστυνομικούς και ανθρώπους του Τύπου, ο Μανώλης Κυπραίος στην Ημερίδα που οργάνωσαν την Τετάρτη 12/10/11 οι δύο Ομοσπονδίες της Αστυνομίας, με θέμα «Αστυνομία και Ανθρώπινα Δικαιώματα» όπου αναλύθηκαν και προσδιορίσθηκαν τα όρια της αστυνομικής βίας.

Αγαπητές φίλες και φίλοι, συμπολίτες μου, ένστολοι και μη

Δεν σας το κρύβω πως ήρθα εδώ με πολύ μεγάλη δυσκολία. Όχι μόνο γιατί δυσκολεύομαι να περπατήσω αλλά γιατί, θα βρεθώ ανάμεσα σε ένστολους συμπολίτες μου, όπου κάποιοι από αυτούς με άφησαν ανάπηρο. Ίσως και μεταξύ σας να βρίσκεται και ο διοικητής της διμοιρίας που έδωσε την εντολή να μου πεταχτεί η χειροβομβίδα.

Όμως, ήρθα εδώ να σας δω κατάματα. Όπως έμαθα να κοιτάω όλους τους ανθρώπους.

Είμαι εδώ, γιατί η δύναμη του ανθρώπινου μεγαλείου, έμαθα πως είναι η συγχώρεση.

Βρίσκομαι εδώ με τη θέλησή μου. Με σκοπό να μη χυθεί άλλο αίμα.

Αρκετό αίμα έτρεξε από το σώμα και την ψυχή μου. Δεν θέλω να τρέξει άλλο από άλλους πολίτες, ένστολους ή μη. Αρκετά ως εδώ.

Βρίσκομαι εδώ για να συγχωρέσω κι εγώ αυτούς που με άφησαν ανάπηρο. Αυτούς που μου κατέστρεψαν τη ζωή.

Τουλάχιστον εγώ μπορώ να κοιμάμαι στο μαξιλάρι μου ήσυχος, όχι γιατί δεν ακούω κανέναν θόρυβο πλέον, αλλά γιατί έχω την καρδιά και τη συνείδησή μου ήσυχες.

Και δεν σας το κρύβω πως όλο αυτόν τον καιρό, μέσα στο μυαλό μου γυρνούσε συνεχώς το ερώτημα: «Γιατί;»

Τι άραγε να φοβήθηκαν οι πάνοπλοι άνδρες των ΜΑΤ από έναν άμαχο; Τι κακό θα μπορούσα να τους κάνω;

Γιατί με στοχοποίησαν;

"Τσακίστε τους με κάθε μέσο, οτιδήποτε κι αν αυτό σημαίνει"

Ο Μανώλης Κυπραίος έχασε την ακοή του από χειροβομβίδα κρότου λάμψης στα τελευταία μεγάλα επεισόδια στο Σύνταγμα. Κι ας είχε επιδείξει τη δημοσιογραφική του ταυτότητα. Η συνέντευξη που παραχώρησε στο News 247 ξεχειλίζει από το συναίσθημα της αδικίας, της πίκρας, του να νιώθεις τη βία άδικα επάνω σου. Αναδημοσιεύουμε απόσπασμα της συνέντευξης.

Συνέντευξη: Στέλιος Μπαμιατζής

--- Δεν είναι και το πλέον εύκολο αλλά θα ήθελα να επεναφέρετε στη μνήμη σας όσα συνέβησαν εκείνη τη μέρα. Εσείς έχετε κατέβει στην πορεία για να καλύψετε τη διαμαρτυρία και ότι συμβεί για το μέσο σας ή ως διαμαρτυρόμενος πολίτης;
---Φυσικά ήμουν εκεί ως δημοσιογράφος. Έκανα την δουλειά μου. Άσχετα αν η ψυχή μου ήταν μαζί με τους διαδηλωτές. Παρακολουθούσα την κατάσταση στο Σύνταγμα πολύ πριν ξεκινήσουν τα επεισόδια. Ο κόσμος ήταν θυμωμένος αλλά όχι επιθετικός. Το μόνο που έκαναν ήταν να φωνάζουν στους αστυνομικούς των ΜΑΤ ότι: "Είστε κι εσείς παιδιά μας! Εσείς δεν πεινάτε; Δεν χρωστάτε; Τι στην ευχή; Δεν είστε Έλληνες". Ειδικά αυτό το σιδερένιο τοίχος… Η ψυχή μου με έπιασε όταν το είδα. Όχι μόνο γιατί το είχα ξαναδεί στην Δυτική Οχθη όταν οι ισραηλινοί στρατιώτες πυροβολούσαν από πίσω τους Παλαιστίνιους, αλλά και γιατί το είδα μέσα στο λίκνο-υποτίθεται-της Δημοκρατίας. Στην πρωτεύουσα της Ελλάδος.
Εγώ ξέρω πως «κάστρα», τείχη και κάθε λογής αμυντικό μέτρο, τα φτιάχνουν όσοι φοβούνται. Όσοι δεν φοβούνται, δεν νιώθουν ένοχοι, δεν σηκώνουν τίποτα.
Έχουν το ασφαλέστερο και ισχυρότερο «κάστρο»: Τον λαό.
--- Υπήρχε κάτι που να προκάλεσε την αντίδραση εκ μέρους των αστυνομικών; Πώς ξεκίνησαν τα εκτεταμένα επεισόδια;
---Τα επεισόδια τα ξεκίνησαν οι λεγόμενοι "μπαχαλάκηδες". Αυτό σας το λέω με το χέρι στην καρδιά. Τους είδα. Όπως μαζί μου και εκατοντάδες, αν όχι χιλιάδες συμπολίτες μου. Και όχι μόνο αυτό. Αυτοί έβγαιναν και έμπαιναν πίσω από τους αστυνομικούς, όταν τους έδιωχνε ο κόσμος.
Δεν με ενδιαφέρει αν είναι ακροδεξιοί ή αστυνομικοί ή οτιδήποτε άλλο. Ήταν μέρος μιας προβοκάτσιας. Αν ήθελαν οι αστυνομικοί ήταν θέμα λεπτών να τους συλλάβουν όλους αυτούς. Κατάφερναν και κύκλωναν χιλιάδες. Μερικές δεκάδες δεν μπορούσαν;
Αστείο. Πικρό αστείο…
Υπήρχε σχέδιο. Και αυτό είναι ξεκάθαρο. Οι "αγανακτισμένοι" έπρεπε να φύγουν από την πλατεία. Ίσως γιατί ενοχλούσαν τους βουλευτές και δεν μπορούσαν να συνεδριάσουν να πάρουν αποφάσεις… στα άδεια έδρανα.
Απορώ όμως με την αφέλειά των πολιτικών και φυσικών προϊσταμένων τους. Είναι δυνατόν να πας να σβήσεις μια φωτιά με βενζίνη; Και είναι λαμπρότερο του ήλιου πως τα ΜΑΤ έκαναν ότι τους είχαν πει. Και για μένα η εντολή αυτή ήταν μια και μόνη: "Τσακίστε τους με κάθε μέσο, οτιδήποτε κι αν αυτό σημαίνει".

--- Από εκείνη τη στιγμή ζείτε λοιπόν χωρίς να ακούτε, για να τα πούμε τα πράγματα ως έχουν. Δεν ξέρω πως αλλιώς να κάνω την ερώτηση χωρίς να ακουστεί τετριμμένη αλλά, τι σας έχει μείνει από εκείνη τη μέρα;
---Τι σου απομένει τελικά από αυτό;
Τα πάντα!
Μέσα από τη βία και τον χαλασμό τα μάτια μου είδαν τα πάντα. Εικόνες και ήχοι που καταγράφηκαν σαν το μεγαλύτερο δώρο για μένα. Άκουσα το σύνθημα "Ψωμί-Παιδεία-Ελευθερία". Ένιωσα το χέρι του συνανθρώπου μου. Πήρα αφιλοκερδώς αγάπη. Είδα πως δεν είμαι ο μοναδικός που πονάω σε αυτή τη χώρα που ζω με το άγχος του αύριο. Έχασα τον εγωισμό μου. Είδα τους προγόνους και τους απογόνους μου μαζί. Ενωμένους.
Παράλληλα όμως πικράθηκα. Είδα Ελληνες χωρίς παλληκαριά και φιλότιμο. Να χτυπούν τους ηλικιωμένους, τους γονείς τους, να συμπεριφέρονται σαν λιοντάρια που τα έβγαλαν στο Κολοσσαίο για να κατασπαράξουν ανθρώπους. Να επιδιώκουν τη βία χωρίς να υπάρχει βία. Να κυνηγούν πέρα από τους πολίτες και την ίδια την Δημοκρατία, που υποτίθεται πως προασπίζουν.
Να υποστηρίζουν τους «156» για χάρη της "Δημοκρατίας", αιματοκυλώντας χιλιάδες.
Άραγε αυτοί οι άνθρωποι, οι πολίτες-γιατί όταν βγάζουν τις στολές τους-πολίτες είναι κι αυτοί-τι είπαν και τι θα πουν στις οικογένειές τους; Στα παιδιά τους;
"Ημουν κι εγώ στο Σύνταγμα και χτυπούσα εσάς, τη μαμά, τον παππού και τη γιαγιά; Τι;"

Ολόκληρη η συνέντευξη του Μανώλη Κυπραίου στον Στέλιο Μπαμιατζή, με συγκλονιστικές λεπτομέρειες, στην ανάρτηση του News247

Μανώλης Κυπραίος: Αυτό που με τρόμαξε περισσότερο ηταν η σιωπή της πολιτείας

Εκανε όλους να κλαίνε με τη μαρτυρία του στη συνέντευξη τύπου που οργάνωσε η ΠΟΕΣΗ (Ομοσπονδία των δημοσιογραφικών Ενώσεων της χώρας) για να ανακοινώσει οτι καταθέτει μηνυτήρια αναφορά για την βία που ασκήθηκε στους πολίτες και -στοχευμένα -στους ανθρώπους της ενημέρωσης . Ο δημοσιογράφος Μανώλης Κυπραίος μίλησε απο την καρδιά του, με μιά φωνή δυνατή όχι μόνο απο την αγανάκτιση αλλά και γιατί δεν ακούει καθόλου μετά την έκκρηση χειροβομβίδαν κρότου λάμψης που πέταξαν αστυνομικοί σκόπιμα μερικά εκατοστά απο το πρόσωπό του στή διαδήλωση της 15ης Ιουνίου. Ενα απο τα θύματα της παράλογης και εκτεταμένης αστυνομικής βίας. Παραθέτουμε το κείμενο της ομιλίας του χωρίς κανένα άλλο σχόλιο.

Αγαπητές φίλες, φίλοι και συνάδελφοι

Δεν μπορώ να σας ακούσω αλλά μπορώ να σας μιλήσω. Αυτό λοιπόν θα κάνω τώρα.
Συγχωρήστε με, αλλά είναι ο μοναδικός τρόπος για να επικοινωνήσω μαζί σας και λυπάμαι που δεν άκουσα τους αγαπητούς συναδέλφους μου να μιλούν.
Είμαστε όλοι εδώ όχι ως ικέτες ή ελεήμονες. Είμαστε αρκετά αξιοπρεπείς όλοι μας.
Είμαστε εδώ για να διαμαρτυρηθούμε.
Έτυχε εγώ να είμαι ο βαρύτερα τραυματισμένος από την αστυνομική βία, που έλαβε χώρα τις τελευταίες δύο εβδομάδες στη χώρα μας. Ευτυχώς δεν ήταν κάποιος νεότερος ή κάποιο παιδί, από τα χιλιάδες που υπήρχαν στις διαδηλώσεις.
Ουσιαστικά το συμβάν συνέβη την στιγμή που κάλυπτα και μετέδιδα τα επεισόδια, όταν μετά από εντολή διοικητή διμοιρίας των ΜΑΤ μια χειροβομβίδα κρότου-λάμψης έσκασε λίγα εκατοστά μπροστά μου αφήνοντάς με κωφό, παρά την επίδειξη της δημοσιογραφικής μου ταυτότητας. Ακολούθησαν και άλλες σκηνές αστυνομικής βίας και παρανομίας εναντίον μου αλλά η παραπάνω είναι η σημαντικότερη και η μοιραία.
Αυτό που θέλω να πω είναι πως είμαστε κι εμείς μέρος των «παράπλευρων απωλειών» της ανεξέλεγκτης βίας των ΜΑΤ, η οποία κατά την ταπεινή μου άποψη ξεπέρασε κάθε προηγούμενο τις τελευταίες δύο δεκαετίες. Το ότι δεν είχαμε νεκρούς εγώ το αποδίδω σε θαύμα.
Όλοι οι συνάδελφοί μου, δημοσιογράφοι, φωτορεπόρτερ, τεχνικοί, όπως και οι υπόλοιποι πολίτες πέσαμε θύματα αυτών των ενεργειών που μόνο απέχθεια και προβληματισμό μπορούν να προκαλέσουν για την «ποιότητα» της Δημοκρατίας μας.
Όταν οι αστυνομικές δυνάμεις έριξαν σε μερικές ώρες την 29 Ιουνίου, 2.800 χημικά-όταν συνήθως δεν χρησιμοποιούνται πάνω από 140-τι να σχολιάσει κανείς;
Να ξέρει ο λαός πως όλοι μας, εμείς οι άνθρωποι του τύπου και της ενημέρωσης, από τους δημοσιογράφους και τους φωτορεπόρτερ έως τους τεχνικούς είμαστε αλληλέγγυοι και αποτελούμε αναπόσπαστο κομμάτι της κοινωνίας. Σαφέστατα υπάρχουν και τα «κακώς κείμενα» αλλά αυτά είναι λίγα και ανούσια μπροστά στην πλειοψηφία των χιλιάδων εργατών του τύπου. Γιατί κι εγώ εργάτης είμαι. Και εγώ φοβάμαι για το αύριο. Και εγώ έχω απολυθεί. Και εγώ έχω αγχωθεί για το πώς θα τα «βγάλω πέρα». Και εγώ αναρωτιέμαι που θα βρω τα χρήματα να πληρώσω τους λογαριασμούς μου και έχω μείνει ξάγρυπνος από τις σκέψεις.
Γιατί και η δημοσιογραφία στενάζει. Έχουμε κι εμείς ανέργους. Απλήρωτους. Συναδέλφους που υποφέρουν. Δεν ζούμε και εργαζόμαστε σε έναν «αγγελικά πλασμένο κόσμο» όπως πολλοί νομίζουν. Είναι και το δικό μας ψωμί, πικρό.
Ο λαός, οι συμπολίτες μας να ξέρουν πως μας έχουν δίπλα τους. Όχι μόνο γιατί θέλουμε, αλλά και γιατί είμαστε υποχρεωμένοι.
Είμαστε υποχρεωμένοι να προστατέψουμε αυτή την έρημη Δημοκρατία που έχει περάσει τα πάνδεινα στη χώρα μας.
Θέλω να σας πω πως αυτό που με τρόμαξε περισσότερο, είναι η «σιωπή» της πολιτείας απέναντι σε όλα αυτά που έγιναν. Τουλάχιστον βρέθηκε χθες ο υπουργός Δικαιοσύνης κύριος Μιλτιάδης Παπαϊωάννου που ζήτησε μία «συγνώμη» δημοσίως, και τον ευχαριστώ, έστω και τρεις εβδομάδες μετά…
Μια συγνώμη που δεν ανήκει σε μένα μόνο, αλλά σε όλους τους συμπολίτες και συναδέλφους που τραυματίστηκαν αναίτια από τη δράση των ΜΑΤ. Αγαπητές φίλες, φίλοι και συνάδελφοι
Εύχομαι-και θέλω-να είμαι ο τελευταίος. Δεν λύνονται τα προβλήματα με τη βία. Δεν πρέπει να λύνονται με τη βία. Τα προβλήματα σε μια Δημοκρατία μεταξύ πολιτών και κράτους λύνονται με τον διάλογο. Και πρέπει να λύνονται με τον διάλογο.
Τον λόγο τώρα τον έχει η Δικαιοσύνη η οποία πιστεύω πως θα ξεκαθαρίσει το θολό τοπίο που έχει δημιουργηθεί από την υπέρμετρη χρήση πολλών «τακτικών και πολιτικών χημικών».
Θα ήθελα επίσης να ευχαριστήσω για την αμέριστη συμπαράστασή τους το Διοικητικό Συμβούλιο της ΠΟΕΣΥ και της ΕΣΗΕΑ, τον ΕΔΟΕΑΠ και το ΕΤΑΠ-ΜΜΕ καθώς και όλους τους συναδέλφους μου, που μου έχουν σταθεί σαν πραγματική οικογένεια, νιώθοντας τυχερός μέσα στην ατυχία μου. Και κλείνοντας, θα ήθελα να απαντήσω στον αξιότιμο αντιπρόεδρο της Ένωσης Αστυνομικών Υπαλλήλων Αττικής κ. Δημήτρη Ντούμα που έγραψε ότι στις διαδηλώσεις βρίσκονται: «ΔΗΘΕΝ “κοινωνικοί αγωνιστές”, πρεζάκηδες, χαοτικοί, πρόστυχες γυναίκες, ξεπεσμένοι συνδικαλιστές, χούλιγκαν, σκίνχεντ και το κάθε “καρυδιάς καρύδι”, που ερχόταν και “ξεφόρτωνε” μπροστά στους Συναδέλφους μας».
Δεν ήταν τίποτε από όλα αυτά. Εμείς που ήμασταν εκεί ξέρουμε. Και τους παρακρατικούς τους είδαμε και ξύλο φάγαμε και χημικά με τον τόνο εισπνεύσαμε. Και μάλιστα από την καινούργια παραγγελία της ΕΛ.ΑΣ. από την Βραζιλία, τις λεγόμενες «παπαρούνες».
Αξιότιμε κύριε Ντούμα, στις διαδηλώσεις ήταν άνθρωποι του μεροκάματου που βλέπουν πως δεν μπορούν να ζήσουν, νέοι με κατεστραμμένο μέλλον και ηλικιωμένοι που δεν έχουν να φάνε. Οικογενειάρχες. Σαν εσάς, σαν κι εμένα σαν εκατομμύρια συμπολίτες μας.
Και αν ήταν πόρνες ήμουν και εγώ μια πόρνη. Γιατί μπορεί να είναι πόρνες στο σώμα αλλά όχι στην ψυχή.
Αν ήταν «πρεζάκηδες», είμαι κι εγώ ένας «πρεζάκιας». Τρέχει δηλητήριο στο αίμα τους μα όχι στην καρδιά τους.
Και αν ήταν «Σκίνχεντ» είμαι και εγώ «Σκίνχεντ». Και για του λόγου το αληθές μπορείτε να έρθετε σε λίγο καιρό στο νοσοκομείο, όταν λίγο πριν το χειρουργείο θα μου ξυρίζουν το κεφάλι για να μου ανοίξουν το κρανίο να μπουν τα εμφυτεύματα.
Και αν ήταν «αλήτες, ρουφιάνοι, δημοσιογράφοι» είμαι και εγώ ένας «αλήτης, ρουφιάνος, δημοσιογράφος» γιατί έμαθα να είμαι στο πεζοδρόμιο και να μεταδίδω όλα όσα βλέπω στους συμπολίτες μου, με όποιο τίμημα…

Σας ευχαριστώ!

ΑΠΩΛΕΣΕ ΠΛΗΡΩΣ ΤΗΝ ΑΚΟΗ ΤΟΥ Ο ΣΥΝΑΔΕΛΦΟΣ ΜΑΝΩΛΗΣ ΚΥΠΡΑΙΟΣ

Το Διοικητικό Συμβούλιο της ΕΣΗΕΑ καταδικάζει απερίφραστα την ωμή κρατική βία που άφησε ανεξίτηλα τα σημάδια της στο δημοσιογράφο-μέλος της ΕΣΗΕΑ, Μανώλη Κυπραίο, ο οποίος είχε την ατυχία να “κάνει τη δουλειά του” κατά τις συγκεντρώσεις των αγανακτισμένων πολιτών στις 15 Ιουνίου στο Σύνταγμα.
Ο συνάδελφος κάλυπτε το ρεπορτάζ για τις διαδηλώσεις, όταν άντρες των ΜΑΤ έριξαν σε απόσταση αναπνοής από αυτόν χειροβομβίδα κρότου-λάμψης. Στην προσπάθειά του δε να φτάσει πεζός στο νοσοκομείο, ξυλοκοπήθηκε βάναυσα από μέλη της ομάδας “ΔΕΛΤΑ”!
Το αποτέλεσμα της βάναυσης συμπεριφοράς των ανδρών των ΜΑΤ ήταν να απολέσει πλήρως την ακοή του και από τα δύο αυτιά!
Οι σκηνές αυτές παραπέμπουν σε αλλοτινές εποχές, όπου η καταλυμένη Δημοκρατία επέτρεπε τέτοιες συμπεριφορές και απέτρεπε την ελεύθερη άσκηση του δημοσιογραφικού λειτουργήματος.
Η ΕΣΗΕΑ δηλώνει πως δε θα μείνει με σταυρωμένα τα χέρια. Θα σταθεί στο πλευρό του δημοσιογράφου, που κατέστη ανάπηρος και ανήμπορος να εργαστεί στον τόσο απαιτητικό κλάδο της ενημέρωσης, και θα ασκήσει όλα τα νόμιμα μέσα για τη δικαίωσή του αλλά και για την ανεμπόδιστη άσκηση του λειτουργήματος της ενημέρωσης από όλα τα μέλη της!
ΤΟ ΔΙΟΙΚΗΤΙΚΟ ΣΥΜΒΟΥΛΙΟ