"Τσακίστε τους με κάθε μέσο, οτιδήποτε κι αν αυτό σημαίνει"

Ο Μανώλης Κυπραίος έχασε την ακοή του από χειροβομβίδα κρότου λάμψης στα τελευταία μεγάλα επεισόδια στο Σύνταγμα. Κι ας είχε επιδείξει τη δημοσιογραφική του ταυτότητα. Η συνέντευξη που παραχώρησε στο News 247 ξεχειλίζει από το συναίσθημα της αδικίας, της πίκρας, του να νιώθεις τη βία άδικα επάνω σου. Αναδημοσιεύουμε απόσπασμα της συνέντευξης.

Συνέντευξη: Στέλιος Μπαμιατζής

--- Δεν είναι και το πλέον εύκολο αλλά θα ήθελα να επεναφέρετε στη μνήμη σας όσα συνέβησαν εκείνη τη μέρα. Εσείς έχετε κατέβει στην πορεία για να καλύψετε τη διαμαρτυρία και ότι συμβεί για το μέσο σας ή ως διαμαρτυρόμενος πολίτης;
---Φυσικά ήμουν εκεί ως δημοσιογράφος. Έκανα την δουλειά μου. Άσχετα αν η ψυχή μου ήταν μαζί με τους διαδηλωτές. Παρακολουθούσα την κατάσταση στο Σύνταγμα πολύ πριν ξεκινήσουν τα επεισόδια. Ο κόσμος ήταν θυμωμένος αλλά όχι επιθετικός. Το μόνο που έκαναν ήταν να φωνάζουν στους αστυνομικούς των ΜΑΤ ότι: "Είστε κι εσείς παιδιά μας! Εσείς δεν πεινάτε; Δεν χρωστάτε; Τι στην ευχή; Δεν είστε Έλληνες". Ειδικά αυτό το σιδερένιο τοίχος… Η ψυχή μου με έπιασε όταν το είδα. Όχι μόνο γιατί το είχα ξαναδεί στην Δυτική Οχθη όταν οι ισραηλινοί στρατιώτες πυροβολούσαν από πίσω τους Παλαιστίνιους, αλλά και γιατί το είδα μέσα στο λίκνο-υποτίθεται-της Δημοκρατίας. Στην πρωτεύουσα της Ελλάδος.
Εγώ ξέρω πως «κάστρα», τείχη και κάθε λογής αμυντικό μέτρο, τα φτιάχνουν όσοι φοβούνται. Όσοι δεν φοβούνται, δεν νιώθουν ένοχοι, δεν σηκώνουν τίποτα.
Έχουν το ασφαλέστερο και ισχυρότερο «κάστρο»: Τον λαό.
--- Υπήρχε κάτι που να προκάλεσε την αντίδραση εκ μέρους των αστυνομικών; Πώς ξεκίνησαν τα εκτεταμένα επεισόδια;
---Τα επεισόδια τα ξεκίνησαν οι λεγόμενοι "μπαχαλάκηδες". Αυτό σας το λέω με το χέρι στην καρδιά. Τους είδα. Όπως μαζί μου και εκατοντάδες, αν όχι χιλιάδες συμπολίτες μου. Και όχι μόνο αυτό. Αυτοί έβγαιναν και έμπαιναν πίσω από τους αστυνομικούς, όταν τους έδιωχνε ο κόσμος.
Δεν με ενδιαφέρει αν είναι ακροδεξιοί ή αστυνομικοί ή οτιδήποτε άλλο. Ήταν μέρος μιας προβοκάτσιας. Αν ήθελαν οι αστυνομικοί ήταν θέμα λεπτών να τους συλλάβουν όλους αυτούς. Κατάφερναν και κύκλωναν χιλιάδες. Μερικές δεκάδες δεν μπορούσαν;
Αστείο. Πικρό αστείο…
Υπήρχε σχέδιο. Και αυτό είναι ξεκάθαρο. Οι "αγανακτισμένοι" έπρεπε να φύγουν από την πλατεία. Ίσως γιατί ενοχλούσαν τους βουλευτές και δεν μπορούσαν να συνεδριάσουν να πάρουν αποφάσεις… στα άδεια έδρανα.
Απορώ όμως με την αφέλειά των πολιτικών και φυσικών προϊσταμένων τους. Είναι δυνατόν να πας να σβήσεις μια φωτιά με βενζίνη; Και είναι λαμπρότερο του ήλιου πως τα ΜΑΤ έκαναν ότι τους είχαν πει. Και για μένα η εντολή αυτή ήταν μια και μόνη: "Τσακίστε τους με κάθε μέσο, οτιδήποτε κι αν αυτό σημαίνει".

--- Από εκείνη τη στιγμή ζείτε λοιπόν χωρίς να ακούτε, για να τα πούμε τα πράγματα ως έχουν. Δεν ξέρω πως αλλιώς να κάνω την ερώτηση χωρίς να ακουστεί τετριμμένη αλλά, τι σας έχει μείνει από εκείνη τη μέρα;
---Τι σου απομένει τελικά από αυτό;
Τα πάντα!
Μέσα από τη βία και τον χαλασμό τα μάτια μου είδαν τα πάντα. Εικόνες και ήχοι που καταγράφηκαν σαν το μεγαλύτερο δώρο για μένα. Άκουσα το σύνθημα "Ψωμί-Παιδεία-Ελευθερία". Ένιωσα το χέρι του συνανθρώπου μου. Πήρα αφιλοκερδώς αγάπη. Είδα πως δεν είμαι ο μοναδικός που πονάω σε αυτή τη χώρα που ζω με το άγχος του αύριο. Έχασα τον εγωισμό μου. Είδα τους προγόνους και τους απογόνους μου μαζί. Ενωμένους.
Παράλληλα όμως πικράθηκα. Είδα Ελληνες χωρίς παλληκαριά και φιλότιμο. Να χτυπούν τους ηλικιωμένους, τους γονείς τους, να συμπεριφέρονται σαν λιοντάρια που τα έβγαλαν στο Κολοσσαίο για να κατασπαράξουν ανθρώπους. Να επιδιώκουν τη βία χωρίς να υπάρχει βία. Να κυνηγούν πέρα από τους πολίτες και την ίδια την Δημοκρατία, που υποτίθεται πως προασπίζουν.
Να υποστηρίζουν τους «156» για χάρη της "Δημοκρατίας", αιματοκυλώντας χιλιάδες.
Άραγε αυτοί οι άνθρωποι, οι πολίτες-γιατί όταν βγάζουν τις στολές τους-πολίτες είναι κι αυτοί-τι είπαν και τι θα πουν στις οικογένειές τους; Στα παιδιά τους;
"Ημουν κι εγώ στο Σύνταγμα και χτυπούσα εσάς, τη μαμά, τον παππού και τη γιαγιά; Τι;"

Ολόκληρη η συνέντευξη του Μανώλη Κυπραίου στον Στέλιο Μπαμιατζή, με συγκλονιστικές λεπτομέρειες, στην ανάρτηση του News247

Γιώργος Αυγερόπουλος: Απο θαύμα δεν θρηνήσαμε νεκρούς

Κείμενο Γιώργου Αυγερόπουλου

Έχω καλύψει συγκρούσεις διαδηλωτών με την αστυνομία σε διάφορα μέρη του κόσμου εκτός της Ελλάδας, όπως στην Αργεντινή, την Ιταλία, τη Βολιβία και το Μεξικό. Ειδικά στο Μεξικό, οι αστυνομικοί όπως γνωρίζουν πολλοί, θεωρούνται άγριοι, ανεκπαίδευτοι και διεφθαρμένοι. Όμως αυτό που έζησα και κατέγραψα τόσο εγώ όσο και οι συνεργάτες μου χθες Τετάρτη 29/6 στο Σύνταγμα, ξεπερνάει σε αγριότητα κάθε όριο. Η Ελληνική αστυνομία παίρνει δίκαια και με διαφορά το βραβείο βαρβαρότητας. Μιας βαρβαρότητας που καμία σχέση δεν είχε με καταστολή αλλά ήταν ένα συνεχές φλερτ με τον θάνατο.
Από θαύμα δεν θρηνήσαμε νεκρούς. Και ο κ. Παπουτσής θα πρέπει να ανάψει λαμπάδα στον Θεό που πιστεύει, καθώς μόνο στην καλή του τύχη θα πρέπει να αποδοθεί το γεγονός ότι δεν απολογείται σήμερα για θύματα.
Το σχέδιο εκκένωσης της πλατείας Συντάγματος τις δύο τελευταίες μέρες, ήταν ένα "γιουρούσι" όπως εύστοχα παρατήρησε ο Αϊμάν, Ισπανός δημοσιογράφος που εργάζεται για το Al Jazeera. Ένα γιουρούσι, εναντίον όλων και όποιον πάρει ο χάρος. "Μα καλά τι αστυνομία είναι αυτή που έχετε;" με ρώτησε αγανακτισμένος. "Είστε μέλος της Ευρωπαϊκής Ένωσης, τουλάχιστον ακόμα" μου είπε με νόημα χαμογελώντας.
Ας πάρουμε όμως τα πράγματα από την αρχή. Περίπου στη 13.30 υπάρχει πολύς κόσμος συγκεντρωμένος μπροστά από την Βουλή. Δεν είναι κουκουλοφόροι. Δεν πετάνε πέτρες. Είναι γέροι, νέοι, γυναίκες, άντρες, φοιτήτριες και φοιτητές, εργαζόμενοι, άνεργοι που φωνάζουν συνθήματα, ρίχνουν την γνωστή μούντζα προς το κοινοβούλιο, και οι πιο θερμόαιμοι μπροστά - μπροστά άντε να εκτοξεύουν καμιά βρισιά εναντίον των αστυνομικών και να κουνάνε τα κιγκλιδώματα που έχουν στηθεί μπροστά στον Άγνωστο Στρατιώτη. Τίποτα το σημαντικό δηλαδή που να δικαιολογεί αυτό που θα ακολουθήσει. Ξαφνικά από παντού, από δεξιά, από αριστερά και από το κέντρο, αρχίζει μια γενική επίθεση των αστυνομικών δυνάμεων που απωθούν τους διαδηλωτές προς τα σκαλιά της πλατείας Συντάγματος. Φανταστείτε δηλαδή χιλιάδες ανθρώπους να τρέχουν αλλόφρονες προς ένα στενό άνοιγμα το πλάτος του οποίου δεν ξεπερνά τα δέκα μέτρα. Από πίσω τους τα ΜΑΤ, ρίχνουν μέσα στο πλήθος χειροβομβίδες κρότου λάμψης και δακρυγόνα, προκαλώντας πανικό. Άνθρωποι καίγονται από τις φλόγες, πνίγονται από τα δακρυγόνα δεν βλέπουν μπροστά τους και αρχίζουν να ποδοπατούν ο ένας τον άλλον και να κουτρουβαλούν στα σκαλιά. Υπάρχουν άνθρωποι λιπόθυμοι, άλλοι ποδοπατημένοι μέσ' τα αίματα. Παρόλα αυτά οι αστυνομικοί δεν αποχωρούν. Χτυπάνε με τα γκλομπς όποιον βρουν μπροστά τους, ανθρώπους δηλαδή που τρέχουν να σωθούν πατώντας ο ένας πάνω στον άλλον.

Η συνέχεια είναι γνωστή. Πέρα από την δράση των προβοκατόρων η οποία έχει καταγραφεί σε βίντεο και φωτογραφίες που βγήκαν και θα συνεχίσουν να βγαίνουν τις επόμενες μέρες, πέρα από τους μπαχαλάκηδες την δράση των οποίων απεχθάνομαι και διαφωνώ κάθετα, η πέτρα είναι πλέον εύκολο να φύγει από το χέρι οποιουδήποτε, που τον χτύπησαν, τον ψέκασαν, και είναι άνεργος, άστεγος - ναι, υπάρχουν πλέον νεοάστεγοι - και κάθε μέρα γίνεται φτωχότερος χωρίς να βλέπει διέξοδο από πουθενά.
Δεν σας κρύβω ότι φοβήθηκα βλέποντας μια άνευ προηγουμένου αγριότητα να ξετυλίγεται μπροστά στα μάτια μου. Ένιωσα τον ίδιο φόβο που έχω νιώσει σε ζόρικες περιοχές του πλανήτη. Ένιωσα τον φόβο του θανάτου. Καθώς νόμιζα πως ήταν η ιδέα μου και πως είχα ξεσυνηθίσει να δουλεύω στην Ελλάδα - έχω να δουλέψω στη χώρα μου από το έτος 2000- ρώτησα παλιούς μου συναδέλφους αν είχαν ξαναζήσει κάτι τέτοιο εδώ. Μου απάντησαν πως δεν είχαν ξαναζήσει κάτι παρόμοιο.
Θα ήθελα λοιπόν ένας λογικός άνθρωπος από το υπουργείο "Προστασίας του Πολίτη" (το βάζω σε εισαγωγικά γιατί πλέον ο τίτλος του μου θυμίζει το Υπουργείο Αγάπης του Όργουελ στο 1984) να μου απαντήσει στις εξής ερωτήσεις:

1. Ποιος έδωσε την εντολή για την γενική επίθεση στις 13.30 και γιατί; Ποιανού ιδέα ήταν να διατάξει τις αστυνομικές δυνάμεις να κυνηγήσουν ένα πανικόβλητο πλήθος που ποδοπατιέται στα σκαλιά πετώντας κρότου - λάμψης και δακρυγόνα χτυπώντας αδιακρίτως, παίζοντας κορώνα γράμματα την πιθανότητα, κάποιος ανάμεσα στους χιλιάδες, να αφήσει την τελευταία του πνοή στην πλατεία.
2. Για ποιο λόγο οι αστυνομικοί δεν σεβάστηκαν το ιατρείο της πλατείας Συντάγματος; Επαγγελματίες γιατροί πνευμονολόγοι και άλλοι, όλοι εθελοντές, φρόντιζαν τραυματίες καθ' όλη την διάρκεια των συγκρούσεων. Δεν ήταν "κουκουλοφόροι", γιατροί ήταν. Φώναζαν στους αστυνομικούς "εδώ είναι ιατρείο" αλλά καμία σημασία δεν έδιναν εκείνοι. Αφιονισμένοι, τους έριχναν δακρυγόνα και τους χτυπούσαν. Όπως μας είπε ένας γιατρός "Αυτά δεν γίνονται ούτε στον πόλεμο. Ακόμα και στον πόλεμο υπάρχει ανακωχή για να μαζέψεις και να φροντίσεις τους τραυματίες." Τα μάζεψαν άρον - άρον οι άνθρωποι και έστησαν το ιατρείο κάτω στο μετρό αλλά ούτε και αυτό γλίτωσε από τις ρίψεις χημικών.
3. Για ποιο λόγο χτυπήθηκαν δάσκαλοι στην Διδασκαλική Ομοσπονδία Ελλάδος; Και αυτοί κουκουλοφόροι; Δεν νομίζω. Τα ΜΑΤ αφού πέταξαν δακρυγόνα στην είσοδο του κτιρίου στην οδό Ξενοφώντος 15, άρχισαν να τους πετούν πέτρες (!) και να ανοίγουν κεφάλια με την ανάποδη του γκλομπ, σύμφωνα με μαρτυρίες των ίδιων. Τρεις τραυματίες, ένας με σπασμένα πλευρά, ένας με ανοιγμένο κεφάλι και ένας με ελαφρά τραύματα στο χέρι. Έλεγαν οι δάσκαλοι: "Όταν μια κοινωνία κακοποιεί τους δασκάλους της βρίσκεται στο κατώτερο σκαλοπάτι που μπορεί να φτάσει".
4. Με ποια λογική οι αστυνομικοί έριξαν χημικά και χτύπησαν ανθρώπους μέσα σε μανάβικα και σουβλατζίδικα στο Μοναστηράκι και στην Πλάκα, προκαλώντας τρόμο σε πελάτες και τουρίστες;
5. Και τέλος κάτι προσωπικό για τον κ. Παπουτσή: Γιατί με χτυπήσατε; Όχι εσείς δηλαδή, ένας από τους άνδρες της αστυνομίας σας. Επειδή όμως εγώ δεν γνωρίζω τον "ανώνυμο" ΜΑΤατζή και γνωρίζω εσάς, θα ήθελα πραγματικά μια απάντηση. Η κατάσταση ήταν σχετικά ήρεμη εκείνη την ώρα και γω τραβούσα με την κάμερα μια διμοιρία των ΜΑΤ που ανέβαινε προς την Βουλή, όταν ένας ξέκοψε από την διμοιρία του, ήρθε προς το μέρος μου και στάθηκε μπροστά μου σε απόσταση αναπνοής. Σταμάτησα να τραβάω και κατέβασα την κάμερα. Με κοιτούσε μες στα μάτια. Του είπα τι θέλει και ως απάντηση εισέπραξα μια, για να θυμάμαι τη μέρα. Ο κόσμος άρχισε να φωνάζει: "Τον Αυγερόπουλο χτυπάς ρε". Δεν αντέδρασα καθόλου και εκείνος απομακρύνθηκε. Αν είχα αντιδράσει ίσως να τα λέγαμε στο τμήμα όπου θα μου ζητάγατε συγνώμη για την... "παρεξήγηση".

Παρεπιπτόντως: Στην Οαχάκα, όταν με είχαν στριμώξει μαζί με τον κάμεραμάν μου οι Μεξικανοί αστυνομικοί, που όπως είπαμε θεωρούνται άγριοι, ανεκπαίδευτοι και διεφθαρμένοι, τους φώναξα "Δημοσιογράφος" και δεν με πείραξαν. Στη χώρα μου τις έφαγα για πρώτη φορά.

Το κείμενο της μηνυτήριας αναφοράς της ΠΟΕΣΥ για τα επεισόδια βίας αστυνομικών εναντίον δημοσιογράφων

Προς τον κ. Εισαγγελέα του Αρείου Πάγου, Ιωάννη Τέντε

ΜΗΝΥΤΗΡΙΑ ΑΝΑΦΟΡΑ

Της Πανελλήνιας Ομοσπονδίας Ενώσεων Συντακτών (Π.Ο.Ε.ΣΥ.), που εδρεύει στην Αθήνα, οδός Ακαδημίας αρ. 20, όπως νομίμως εκπροσωπείται από το Διοικητικό Συμβούλιό της

Δύο σχεδόν εβδομάδες μετά την εκτεταμένη και αδικαιολόγητη χρήση χημικών σε βάρος της υγείας των πολιτών, που διαμένουν, εργάζονται και μετακινούνται στο κέντρο της Αθήνας, παραμένει άγνωστη η σύστασή τους κι ούτε έχει διερευνηθεί η ημερομηνία λήξης τους, το επιτρεπτό, ο τρόπος χρήσης καθώς και οι επιβλαβείς επιπτώσεις όχι μόνο σε όσους βρίσκονταν στο τόπο ρίψης, αλλά και σε εκείνους που, κατά τις επόμενες ημέρες, διέρχονταν και ενδεχομένως ήσαν έγκυοι, μικρά παιδιά ή είχαν ευπαθή ή επισφαλή υγεία.
Η κλιμάκωση της απρόκλητης βίας αστυνομικών δυνάμεων που έπληξε τη σωματική ακεραιότητα, την υγεία, τις ελευθερίες και τα ατομικά δικαιώματα πολιτών κατά τη διάρκεια ειρηνικών συναθροίσεων διαδηλωτών και απεργών στην Αθήνα την 15η, 28η και 29η Ιουνίου 2011 σημαδεύτηκε από πρωτοφανή, εξευτελιστική και απάνθρωπη μεταχείριση δημοσιογράφων και κορυφώθηκε με τη βαριά σωματική βλάβη του μέλους της ΕΣΗΕΑ Μανώλη Κυπραίου.
Η απειλή ενόργανης βίας και η ρίψη χημικών και κροτίδων κρότου-λάμψης με στόχο δημοσιογράφους απέδειξε ότι η αστυνομική βία δεν ήταν μόνο ανομιμοποίητη και για αυτό παράνομη καταλύοντας τα συνταγματικά όρια σεβασμού των ατομικών ελευθεριών και θεμελιωδών ανθρωπίνων δικαιωμάτων, αλλά πυροδοτούσε και πολλαπλασίαζε τη βία άλλοτε ως άμυνα και άλλοτε ως συνέπεια δίκαιης οργής. Από τα γεγονότα προκύπτει ότι για την Ελληνική Αστυνομία, όταν αναλαμβάνει δράση, βρίσκονται σε κατάσταση αναστολής και ανυπαρξίας θεμελιώδεις διατάξεις του Συντάγματος, Διεθνών Συνθηκών και της Ευρωπαϊκής Σύμβασης Δικαιωμάτων του Ανθρώπου για τις ελευθερίες και τα εν γένει ανθρώπινα δικαιώματα.
Το συμπέρασμα τούτο συνάγεται από ορισμένα εκ των γεγονότων που στη συνέχεια με συνοπτικό τρόπο περιγράφουμε:
· Την 15η Ιουνίου 2011 και περί ώρα 16.45΄ άνδρες των ΜΑΤ συνέλαβαν το δημοσιογράφο Απόλλωνα Λιακόπουλο, χωρίς τις διαδικαστικές εγγυήσεις του άρθρου 6 παρ. 1 του Συντάγματος, που επιτρέπουν τη σύλληψη μόνο αν στη συγκεκριμένη περίπτωση διέπραττε ο εν λόγω δημοσιογράφος αδίκημα που υπάγεται στην αυτόφωρη διαδικασία. Από σύμπτωση το περιστατικό καταγράφηκε από κάμερα τηλεοπτικού σταθμού που εκείνη τη στιγμή αναμετέδιδε σε απευθείας σύνδεση τα όσα διαδραματίζονταν στη πλατεία Συντάγματος, αναγράφοντας στο τηλεοπτικό του πλάνο την ακριβή ώρα (16.45΄), κατά την οποία ο Απόλλωνας Λιακόπουλος φαίνεται να υποβάλλεται σε εξευτελιστική μεταχείριση, δεμένος πισθάγκωνα, με σχισμένα τα ρούχα του και κατεβασμένο το παντελόνι, εκτεθειμένος σε μία διαρκή χλευαστική και προσβλητική συμπεριφορά. Το δικαστήριο απάλλαξε τον Απόλλωνα Λιακόπουλο από τις κατηγορίες που του αποδόθηκαν, παρέβλεψε όμως το αδίκημα της ψευδομαρτυρίας του συλλαβόντος αστυνομικού, ο οποίος, ενώ στην ένορκη κατάθεσή του κατά την προανακριτική διαδικασία κατέθεσε ότι τα επίμαχα περιστατικά έλαβαν χώρα στις 13.50’ (θέλοντας έτσι προφανώς να στηρίξει την κατηγορία περί δήθεν διατάραξης της κοινής ειρήνης, αφού ήταν γνωστό ότι την ώρα εκείνη -13.50’- έλαβαν πράγματι χώρα επεισόδια μεταξύ ομάδων «κουκουλοφόρων» και δυνάμεων της αστυνομίας), στη συνέχεια, κατά την ακροαματική διαδικασία (όταν πλέον γνώριζε ότι η πραγματική ώρα των επίμαχων περιστατικών -16.45’- είχε καταγραφεί από τις τηλεοπτικές κάμερες) αναγκάστηκε να μεταβάλει τα όσα είχε καταθέσει και να δηλώσει εντέλει την αληθή ώρα. Τα όσα συνέβησαν κατά τη σύλληψη του δημοσιογράφου Απόλλωνα Λιακόπουλου στοιχειοθετούν προφανώς τα αδικήματα της παράνομης βίας και κατακράτησης, ενώ η υποβολή του σε εξευτελισμό και ταπείνωση τέτοιου βαθμού ξεπερνά το αναγκαίο μέτρο κάθε μέσου δικονομικού καταναγκασμού. Πάντως, η τύχη της προφανώς αποδεδειγμένης ψευδομαρτυρίας του αστυνομικού ήταν αυτή που επιφυλάσσει συνήθως η εύνοια της οποίας απολαμβάνουν τα αστυνομικά όργανα όταν αντιπαρατίθενται σε πολίτες σε ανάλογες συνθήκες.
· Την Τετάρτη, 29 Ιουνίου 2011 και περί ώρα 14.00, ο δημοσιογράφος και μέλος του ΔΣ της ΕΣΗΕΑ Δημήτριος Τρίμης, ερχόμενος από την πλευρά της οδού Όθωνος προς το κενό εκείνη την ώρα από πολίτες τμήμα της λεωφόρου Αμαλίας και επιδεικνύοντας τη δημοσιογραφική του ταυτότητα σε μία από τις διμοιρίες ζητώντας να σταματήσουν τις επιθέσεις και το βομβαρδισμό με τα χημικά, δύο-τρεις πάνοπλοι και εύσωμοι αστυνομικοί του επιτίθενται, τον υβρίζουν, τον σπρώχνουν και τον κλωτσούν. Οι εν λόγω αστυνομικοί δεν έφεραν διακριτικά, ενώ ο επικεφαλής της διμοιρίας αρνήθηκε να δηλώσει το όνομά του. Ως αποτέλεσμα αυτής της επίθεσης, ο εν λόγω δημοσιογράφος υπέστη κάταγμα της κεφαλής της κερκίδας του αριστερού του χεριού.
· Την Τρίτη, 28 Ιουνίου 2011 και περί ώρα 18.00, ενώ τα επεισόδια που είχαν προηγηθεί είχαν καταλαγιάσει, ο δημοσιογράφος και μέλος της ΕΣΗΕΑ Σπύρος Χαλικιάς, διερχόμενος από τη συμβολή των οδών Πανεπιστημίου και Ομήρου, αντιλήφθηκε ότι μία ομάδα αστυνομικών της ομάδας ΜΑΤ-ΥΑΤ, επιχείρησε να προσαγάγει βίαια και εν μέσω έντονων αποδοκιμασιών από τους λοιπούς διερχόμενους δύο πολίτες που απλώς βάδιζαν πίσω του. Ο δημοσιογράφος επιχείρησε να καταγράψει το περιστατικό με τη φωτογραφική του μηχανή και, όταν η κίνησή του αυτή έγινε αντιληπτή, οι αστυνομικοί αφού τον ακινητοποίησαν βίαια του πήραν τη μηχανή και (παρά το γεγονός ότι από την πρώτη στιγμή τους γνωστοποίησε τη δημοσιογραφική του ιδιότητα και το μέσο στο οποίο εργάζεται) και εν μέσω ακατονόμαστων ύβρεων, απαίτησαν να σβήσει τις φωτογραφίες. Όταν στη συνέχεια ο δημοσιογράφος απευθύνθηκε στον επικεφαλής της ομάδας των αστυνομικών ζητώντας στοιχεία, εκείνος του είπε να απευθυνθεί στο Υπουργείο και τον απείλησε ότι εάν δημοσίευε φωτογραφικό υλικό θα μηνυόταν.
· Την Τετάρτη, 29 Ιουνίου 2011 και περί ώρα 13.30’, ο δημοσιογράφος και μέλος της ΕΣΗΕΑ Γιώργος Αυγερόπουλος, κατέγραφε με την κάμερά του μία διμοιρία των ΜΑΤ που ανέβαινε προς τη Βουλή. Ένας εκ των αστυνομικών της διμοιρίας αποσχίστηκε από αυτήν και τον πλησίασε σε απόσταση αναπνοής κοιτώντας τον στα μάτια. Ο δημοσιογράφος σταμάτησε τη λήψη, κατέβασε την κάμερά του και τον ρώτησε τι ήθελε. Ο αστυνομικός, αντί απάντησης και όλως απρόκλητα τον χτύπησε με το γκλομπ.

Οι παραπάνω είναι μερικές από τις περιπτώσεις σκόπιμης επίθεσης κατά δημοσιογράφων με σεξιστικό, προσβλητικό, εξευτελιστικό, ταπεινωτικό, απάνθρωπο, βίαιο τρόπο που συνεχίστηκαν μολονότι την 15-6-2011 αστυνομικά όργανα είχαν προκαλέσει στο δημοσιογράφο Μανώλη Κυπραίο βαριά σωματική βλάβη με τη ρίψη εναντίον του χειροβομβίδας κρότου – λάμψης εντός της στοάς της οδού Φιλελλήνων. Ο δημοσιογράφος ασκούσε με επαγγελματική ευσυνειδησία και ευθύνη το καθήκον να καταγράφει τα γεγονότα που διαδραματίζονται εκείνη τη στιγμή χωρίς να συντρέχουν συνθήκες συμπλοκής ή επίθεσης εντός της περιμέτρου που αυτός κινιόταν εκείνη τη στιγμή.

Οι περιστάσεις υπό τις οποίες εκδηλώθηκαν οι ως άνω περιγραφόμενες προσβολές της προσωπικότητας αλλά και οι επικίνδυνες και βαριές σωματικές βλάβες κατά δημοσιογράφων μαρτυρούν την ύπαρξη σκοπού βλάβης και πρέπει να ερευνηθεί αν αυτές οι πράξεις ήταν προσχεδιασμένες προκειμένου να συσκοτιστούν τα αίτια πρόκλησης και επέκτασης των πρόσφατων γεγονότων βίας και καταστροφών στην Αθήνα.

Δεν πρόκειται απλώς για παραβίαση του κανόνα της αναλογίας μεταξύ προσβαλλόμενου αγαθού και προσδοκώμενου οφέλους. Επειδή σε περίπτωση προσχεδιασμένης επιχείρησης δεν αρκεί μόνο η εξέταση της δράσης των αστυνομικών οργάνων αλλά πρέπει να ελέγχεται και τιμωρείται και η δράση εκείνων που έχουν την ευθύνη οργάνωσης και ελέγχου της επιχείρησης, επειδή όπως γίνεται δεκτό σε περίπτωση προσταγής για τη διάπραξη άδικων πράξεων τιμωρείται ως αυτουργός και εκείνος που έχει την ευθύνη της προσταγής, ζητάμε να ελεγχθεί νομίμως η ευθύνη του Υπουργού Προστασίας του Πολίτη, του Αρχηγού της Ελληνικής Αστυνομίας, του Διοικητή των μονάδων των Μ.Α.Τ. και κάθε άλλου υπεύθυνου για τις παραπάνω πράξεις και να κληθούν μάρτυρες οι Εμμανουήλ Κυπραίος, Γεώργιος Αυγερόπουλος, Δημήτριος Τρίμης και Σπύρος Χαλικιάς.

Για το Δ..Σ. της Π.Ο.Ε.Σ.Υ.

Συνέντευξη τύπου της ΠΟΕΣΥ για τη βία εναντίον ανθρώπων του τύπου

«Φτάνει πια. Δεν πάει άλλο, οι εργαζόμενοι στα ΜΜΕ, είμαστε υπό διωγμό», επεσήμανε ο Πρόεδρος της ΠΟΕΣΥ Γιώργος Σαββίδης ,στην σημερινή Συνέντευξη Τύπου, που προαναγγέλθηκε η κατάθεση μηνυτήριας αναφοράς εκ μέρους της Ομοσπονδίας κατά του Υπουργού Προστασίας του Πολίτη, κατά του Αρχηγού της ΕΛΑΣ και του Διοικητή των ΜΑΤ για την απρόκλητη σωματική βία κατά δημοσιογράφων και εργαζομένων στο χώρο του τύπου και την εκτεταμένη χρήση χημικών την 28η και 29η Ιουνίου του 2011.

Παρόντες στην συνέντευξη ήταν δημοσιογράφοι και φωτορεπόρτερ θύματα της επίθεσης όπως, ο Μανώλης Κυπραίος, ο Γιώργος Αυγερόπουλος, ο Μάριος Λώλος και ο Δημήτρης Τρίμης .Συγκλονιστική ήταν η μαρτυρία του δημοσιογράφου Μανώλη Κυπραίου, , ο οποίος έχασε την ακοή του από την βίαιη επίθεση των ΜΑΤ. «Δεν μπορώ να σας ακούσω, αλλά μπορώ να σας μιλήσω. Δεν είμαι ικέτης ή ελεήμονας, είμαι αξιοπρεπής . Αν ήταν όλοι αλήτες ρουφιάνοι , δημοσιογράφοι, όπως λένε, ναι είμαι και εγώ ένας αλήτης , ρουφιάνος δημοσιογράφος , γιατί έμαθα να είμαι στο πεζοδρόμιο και να μεταδίδω όλα όσα βλέπω στους συμπολίτες μας , με το όποιο τίμημα», ήταν τα λόγια του συναδέλφου που του απέμεινε μόνο η φωνή, γιατί του στέρησαν την ακοή.

Ο Γιώργος Αυγερόπουλος, που για λογαριασμό του «Εξάντα» βρέθηκε σε πολεμικά μέτωπα της υφηλίου, κατήγγειλε την πρωτοφανή, όπως την αποκάλεσε επιθετικότητα που βίωσε, αντίστοιχη με εκείνη της Γένοβας. Με την μόνη διαφορά, ότι εκεί η βία απλωνόταν σ’ όλη την πόλη, ενώ εδώ συμπιέστηκε στα λίγα τετραγωνικά της πλατείας Συντάγματος».

«Πρωτοφανείς ποσότητες απαγορευμένων χημικών, χρησιμοποιήθηκαν εκείνη την ημέρα, γιατί η πολιτική εντολή ήταν σαφής : εκκενώστε την πλατεία» η εκτίμηση του Δημήτρη Τρίμη που βρέθηκε με σπασμένο χέρι την επομένη των κινητοποιήσεων.

Η μηνυτήρια αυτή αναφορά, είναι αφορμή να ανοίξει δημόσια συζήτηση για τη σχέση Δικαιοσύνης και καταστολής , γιατί «τα Δικαστήρια είναι επιεική απέναντι στην αστυνομική βία» το σχόλιο του νομικού συμβούλου της ΠΟΕΣΥ Τάσου Πετρόπουλου.
ΤΟ ΔΙΟΙΚΗΤΙΚΟ ΣΥΜΒΟΥΛΙΟ της Π.Ο.Ε.ΣΥ

Μανώλης Κυπραίος: Αυτό που με τρόμαξε περισσότερο ηταν η σιωπή της πολιτείας

Εκανε όλους να κλαίνε με τη μαρτυρία του στη συνέντευξη τύπου που οργάνωσε η ΠΟΕΣΗ (Ομοσπονδία των δημοσιογραφικών Ενώσεων της χώρας) για να ανακοινώσει οτι καταθέτει μηνυτήρια αναφορά για την βία που ασκήθηκε στους πολίτες και -στοχευμένα -στους ανθρώπους της ενημέρωσης . Ο δημοσιογράφος Μανώλης Κυπραίος μίλησε απο την καρδιά του, με μιά φωνή δυνατή όχι μόνο απο την αγανάκτιση αλλά και γιατί δεν ακούει καθόλου μετά την έκκρηση χειροβομβίδαν κρότου λάμψης που πέταξαν αστυνομικοί σκόπιμα μερικά εκατοστά απο το πρόσωπό του στή διαδήλωση της 15ης Ιουνίου. Ενα απο τα θύματα της παράλογης και εκτεταμένης αστυνομικής βίας. Παραθέτουμε το κείμενο της ομιλίας του χωρίς κανένα άλλο σχόλιο.

Αγαπητές φίλες, φίλοι και συνάδελφοι

Δεν μπορώ να σας ακούσω αλλά μπορώ να σας μιλήσω. Αυτό λοιπόν θα κάνω τώρα.
Συγχωρήστε με, αλλά είναι ο μοναδικός τρόπος για να επικοινωνήσω μαζί σας και λυπάμαι που δεν άκουσα τους αγαπητούς συναδέλφους μου να μιλούν.
Είμαστε όλοι εδώ όχι ως ικέτες ή ελεήμονες. Είμαστε αρκετά αξιοπρεπείς όλοι μας.
Είμαστε εδώ για να διαμαρτυρηθούμε.
Έτυχε εγώ να είμαι ο βαρύτερα τραυματισμένος από την αστυνομική βία, που έλαβε χώρα τις τελευταίες δύο εβδομάδες στη χώρα μας. Ευτυχώς δεν ήταν κάποιος νεότερος ή κάποιο παιδί, από τα χιλιάδες που υπήρχαν στις διαδηλώσεις.
Ουσιαστικά το συμβάν συνέβη την στιγμή που κάλυπτα και μετέδιδα τα επεισόδια, όταν μετά από εντολή διοικητή διμοιρίας των ΜΑΤ μια χειροβομβίδα κρότου-λάμψης έσκασε λίγα εκατοστά μπροστά μου αφήνοντάς με κωφό, παρά την επίδειξη της δημοσιογραφικής μου ταυτότητας. Ακολούθησαν και άλλες σκηνές αστυνομικής βίας και παρανομίας εναντίον μου αλλά η παραπάνω είναι η σημαντικότερη και η μοιραία.
Αυτό που θέλω να πω είναι πως είμαστε κι εμείς μέρος των «παράπλευρων απωλειών» της ανεξέλεγκτης βίας των ΜΑΤ, η οποία κατά την ταπεινή μου άποψη ξεπέρασε κάθε προηγούμενο τις τελευταίες δύο δεκαετίες. Το ότι δεν είχαμε νεκρούς εγώ το αποδίδω σε θαύμα.
Όλοι οι συνάδελφοί μου, δημοσιογράφοι, φωτορεπόρτερ, τεχνικοί, όπως και οι υπόλοιποι πολίτες πέσαμε θύματα αυτών των ενεργειών που μόνο απέχθεια και προβληματισμό μπορούν να προκαλέσουν για την «ποιότητα» της Δημοκρατίας μας.
Όταν οι αστυνομικές δυνάμεις έριξαν σε μερικές ώρες την 29 Ιουνίου, 2.800 χημικά-όταν συνήθως δεν χρησιμοποιούνται πάνω από 140-τι να σχολιάσει κανείς;
Να ξέρει ο λαός πως όλοι μας, εμείς οι άνθρωποι του τύπου και της ενημέρωσης, από τους δημοσιογράφους και τους φωτορεπόρτερ έως τους τεχνικούς είμαστε αλληλέγγυοι και αποτελούμε αναπόσπαστο κομμάτι της κοινωνίας. Σαφέστατα υπάρχουν και τα «κακώς κείμενα» αλλά αυτά είναι λίγα και ανούσια μπροστά στην πλειοψηφία των χιλιάδων εργατών του τύπου. Γιατί κι εγώ εργάτης είμαι. Και εγώ φοβάμαι για το αύριο. Και εγώ έχω απολυθεί. Και εγώ έχω αγχωθεί για το πώς θα τα «βγάλω πέρα». Και εγώ αναρωτιέμαι που θα βρω τα χρήματα να πληρώσω τους λογαριασμούς μου και έχω μείνει ξάγρυπνος από τις σκέψεις.
Γιατί και η δημοσιογραφία στενάζει. Έχουμε κι εμείς ανέργους. Απλήρωτους. Συναδέλφους που υποφέρουν. Δεν ζούμε και εργαζόμαστε σε έναν «αγγελικά πλασμένο κόσμο» όπως πολλοί νομίζουν. Είναι και το δικό μας ψωμί, πικρό.
Ο λαός, οι συμπολίτες μας να ξέρουν πως μας έχουν δίπλα τους. Όχι μόνο γιατί θέλουμε, αλλά και γιατί είμαστε υποχρεωμένοι.
Είμαστε υποχρεωμένοι να προστατέψουμε αυτή την έρημη Δημοκρατία που έχει περάσει τα πάνδεινα στη χώρα μας.
Θέλω να σας πω πως αυτό που με τρόμαξε περισσότερο, είναι η «σιωπή» της πολιτείας απέναντι σε όλα αυτά που έγιναν. Τουλάχιστον βρέθηκε χθες ο υπουργός Δικαιοσύνης κύριος Μιλτιάδης Παπαϊωάννου που ζήτησε μία «συγνώμη» δημοσίως, και τον ευχαριστώ, έστω και τρεις εβδομάδες μετά…
Μια συγνώμη που δεν ανήκει σε μένα μόνο, αλλά σε όλους τους συμπολίτες και συναδέλφους που τραυματίστηκαν αναίτια από τη δράση των ΜΑΤ. Αγαπητές φίλες, φίλοι και συνάδελφοι
Εύχομαι-και θέλω-να είμαι ο τελευταίος. Δεν λύνονται τα προβλήματα με τη βία. Δεν πρέπει να λύνονται με τη βία. Τα προβλήματα σε μια Δημοκρατία μεταξύ πολιτών και κράτους λύνονται με τον διάλογο. Και πρέπει να λύνονται με τον διάλογο.
Τον λόγο τώρα τον έχει η Δικαιοσύνη η οποία πιστεύω πως θα ξεκαθαρίσει το θολό τοπίο που έχει δημιουργηθεί από την υπέρμετρη χρήση πολλών «τακτικών και πολιτικών χημικών».
Θα ήθελα επίσης να ευχαριστήσω για την αμέριστη συμπαράστασή τους το Διοικητικό Συμβούλιο της ΠΟΕΣΥ και της ΕΣΗΕΑ, τον ΕΔΟΕΑΠ και το ΕΤΑΠ-ΜΜΕ καθώς και όλους τους συναδέλφους μου, που μου έχουν σταθεί σαν πραγματική οικογένεια, νιώθοντας τυχερός μέσα στην ατυχία μου. Και κλείνοντας, θα ήθελα να απαντήσω στον αξιότιμο αντιπρόεδρο της Ένωσης Αστυνομικών Υπαλλήλων Αττικής κ. Δημήτρη Ντούμα που έγραψε ότι στις διαδηλώσεις βρίσκονται: «ΔΗΘΕΝ “κοινωνικοί αγωνιστές”, πρεζάκηδες, χαοτικοί, πρόστυχες γυναίκες, ξεπεσμένοι συνδικαλιστές, χούλιγκαν, σκίνχεντ και το κάθε “καρυδιάς καρύδι”, που ερχόταν και “ξεφόρτωνε” μπροστά στους Συναδέλφους μας».
Δεν ήταν τίποτε από όλα αυτά. Εμείς που ήμασταν εκεί ξέρουμε. Και τους παρακρατικούς τους είδαμε και ξύλο φάγαμε και χημικά με τον τόνο εισπνεύσαμε. Και μάλιστα από την καινούργια παραγγελία της ΕΛ.ΑΣ. από την Βραζιλία, τις λεγόμενες «παπαρούνες».
Αξιότιμε κύριε Ντούμα, στις διαδηλώσεις ήταν άνθρωποι του μεροκάματου που βλέπουν πως δεν μπορούν να ζήσουν, νέοι με κατεστραμμένο μέλλον και ηλικιωμένοι που δεν έχουν να φάνε. Οικογενειάρχες. Σαν εσάς, σαν κι εμένα σαν εκατομμύρια συμπολίτες μας.
Και αν ήταν πόρνες ήμουν και εγώ μια πόρνη. Γιατί μπορεί να είναι πόρνες στο σώμα αλλά όχι στην ψυχή.
Αν ήταν «πρεζάκηδες», είμαι κι εγώ ένας «πρεζάκιας». Τρέχει δηλητήριο στο αίμα τους μα όχι στην καρδιά τους.
Και αν ήταν «Σκίνχεντ» είμαι και εγώ «Σκίνχεντ». Και για του λόγου το αληθές μπορείτε να έρθετε σε λίγο καιρό στο νοσοκομείο, όταν λίγο πριν το χειρουργείο θα μου ξυρίζουν το κεφάλι για να μου ανοίξουν το κρανίο να μπουν τα εμφυτεύματα.
Και αν ήταν «αλήτες, ρουφιάνοι, δημοσιογράφοι» είμαι και εγώ ένας «αλήτης, ρουφιάνος, δημοσιογράφος» γιατί έμαθα να είμαι στο πεζοδρόμιο και να μεταδίδω όλα όσα βλέπω στους συμπολίτες μου, με όποιο τίμημα…

Σας ευχαριστώ!

ΑΠΩΛΕΣΕ ΠΛΗΡΩΣ ΤΗΝ ΑΚΟΗ ΤΟΥ Ο ΣΥΝΑΔΕΛΦΟΣ ΜΑΝΩΛΗΣ ΚΥΠΡΑΙΟΣ

Το Διοικητικό Συμβούλιο της ΕΣΗΕΑ καταδικάζει απερίφραστα την ωμή κρατική βία που άφησε ανεξίτηλα τα σημάδια της στο δημοσιογράφο-μέλος της ΕΣΗΕΑ, Μανώλη Κυπραίο, ο οποίος είχε την ατυχία να “κάνει τη δουλειά του” κατά τις συγκεντρώσεις των αγανακτισμένων πολιτών στις 15 Ιουνίου στο Σύνταγμα.
Ο συνάδελφος κάλυπτε το ρεπορτάζ για τις διαδηλώσεις, όταν άντρες των ΜΑΤ έριξαν σε απόσταση αναπνοής από αυτόν χειροβομβίδα κρότου-λάμψης. Στην προσπάθειά του δε να φτάσει πεζός στο νοσοκομείο, ξυλοκοπήθηκε βάναυσα από μέλη της ομάδας “ΔΕΛΤΑ”!
Το αποτέλεσμα της βάναυσης συμπεριφοράς των ανδρών των ΜΑΤ ήταν να απολέσει πλήρως την ακοή του και από τα δύο αυτιά!
Οι σκηνές αυτές παραπέμπουν σε αλλοτινές εποχές, όπου η καταλυμένη Δημοκρατία επέτρεπε τέτοιες συμπεριφορές και απέτρεπε την ελεύθερη άσκηση του δημοσιογραφικού λειτουργήματος.
Η ΕΣΗΕΑ δηλώνει πως δε θα μείνει με σταυρωμένα τα χέρια. Θα σταθεί στο πλευρό του δημοσιογράφου, που κατέστη ανάπηρος και ανήμπορος να εργαστεί στον τόσο απαιτητικό κλάδο της ενημέρωσης, και θα ασκήσει όλα τα νόμιμα μέσα για τη δικαίωσή του αλλά και για την ανεμπόδιστη άσκηση του λειτουργήματος της ενημέρωσης από όλα τα μέλη της!
ΤΟ ΔΙΟΙΚΗΤΙΚΟ ΣΥΜΒΟΥΛΙΟ

ΕΝΤΟΝΗ ΔΙΑΜΑΡΤΥΡΙΑ ΓΙΑ ΤΟΝ ΤΡΑΥΜΑΤΙΣΜΟ ΣΥΝΑΔΕΛΦΩΝ

Η ΕΣΗΕΑ διαμαρτύρεται έντονα για τον απρόκλητο προπηλακισμό και τραυματισμό των συναδέλφων Τάσου Τέλλογλου και Μανώλη Κυπραίου, οι οποίοι κάλυπταν τα γεγονότα της συγκέντρωσης της 15ης Ιουνίου 2011. Ο συνάδελφος Κυπραίος νοσηλεύεται στον Ερυθρό Σταυρό, σοβαρά τραυματισμένος, και κινδυνεύει να χάσει την ακοή του.
Το Δ.Σ. καταδικάζει, επίσης, τη σύλληψη και το ξυλοδαρμό του συναδέλφου Απόλλωνα Λιακόπουλου από ομάδα αστυνομικών των ΜΑΤ στην πλατεία Συντάγματος.
Δηλώνει προς κάθε κατεύθυνση, ότι οι προπηλακισμοί, οι προκλήσεις και η ωμή βία απ’ όπου κι αν προέρχονται, δεν θα κάμψουν το φρόνημα των Ελλήνων δημοσιογράφων, οι οποίοι είναι ταγμένοι να υπηρετούν την αλήθεια και τη Δημοκρατία. Η άσκηση βίας είναι έργο δυνάμεων, οι οποίες επιβουλεύονται τη διαφάνεια, τη δημοσιότητα και, συνεπώς, τη Δημοκρατία, φέρνοντας στη μνήμη μας τις πιο μαύρες σελίδες της ελληνικής ιστορίας.

Δολοφονικές επιθέσεις κατά διαφωνούντων δημοσιογράφων στη Ρωσία

Ίσως να ήταν η αγριότητα με την οποία έγινε η εναντίον του επίθεση ή το ότι καταγράφηκε από κάμερα κλειστού κυκλώματος με όλες τις ανατριχιαστικές λεπτομέρειες, ίσως ακόμη και το ότι σε τρεις μέρες, τρεις δημοσιογράφοι έγιναν στόχος επίθεσης στη Ρωσία.

Ό,τι και να ήταν, γεγονός είναι ότι συνέβαλε για να κατεβάσει τους συναδέλφους τους στους δρόμους. Ο Όλεγκ Κασίν-πολιτικός ανταποκριτής της Κομερσάντ- δίνει μάχη για τη ζωή του στο νοσοκομείο. Οι συνάδελφοί του διαδηλώνουν έξω από το αρχηγείο της αστυνομίας στη ρωσική πρωτεύουσα. «Άλλαξε τον τρόπο που σκέφτομαι», δήλωσε η δημοσιογράφος Τζούλια Σαντόβσκαγια, 23 ετών. «Τώρα καταλαβαίνω. Αν δεν ενωθούμε, θα είμαστε ανίσχυροι».

Η επίθεση κατά του Κασίν με σιδηρολοστό, έγινε τη νύχτα της Παρασκευής. Δυο μέρες αργότερα, τη νύχτα της Κυριακής, άλλος ένας δημοσιογράφος στη Ρωσία, ο Ανατόλι Ανταµτσουκ, ξυλοκοπήθηκε στη Μόσχα. Ο Ανταµτσουκ, δηµοσιογράφος της τοπικής εφηµερίδας «Ζουκόφσκι Βέστι», έγινε στόχος επίθεσης από δύο άνδρες έξω από τα γραφεία της εφηµερίδας στο Βουκόφσκι, 25 χιλιόµετρα από τη Μόσχα. Χθες το απόγευμα όμως έγινε γνωστό πως οι δυο επιθέσεις κατά δημοσιογράφων δεν ήταν και οι μόνες στη Ρωσία τα τελευταία 24ωρα. Ο Σεργκέι Μιχαίλοφ, της εφημερίδας Σαράτοφ Ρεπόρτερ στην κεντρική Ρωσία, ξυλοκοπήθηκε άγρια το απόγευμα της Παρασκευής κι έχασε τις αισθήσεις του.

Όμως τα νέα έφτασαν στη Μόσχα μόλις χτες. Οι διαδηλωτές απαίτησαν να μάθουν ποιος κρύβεται πίσω από τις επιθέσεις και ποιος τις εκτέλεσε. Το Κρεμλίνο δεσμεύτηκε για απαντήσεις.

Τριανταδύο ρώσοι δημοσιογράφοι δολοφονήθηκαν από το 1993 και πάνω από 30 δέχτηκαν επίθεση φέτος.

ΜΑΤ εναντίον (και) δημοσιογράφων- καταγγελία ΕΣΗΕΑ

Η ΕΣΗΕΑ καταγγέλλει με αγανάκτηση την επίθεση των ΜΑΤ εναντίον συναδέλφων δημοσιογράφων και τεχνικών, οι οποίοι κάλυπταν την αγωνιστική κινητοποίηση των συμβασιούχων στην Ακρόπολη.

Το Διοικητικό Συμβούλιο της ΕΣΗΕΑ ζητεί την παραδειγματική τιμωρία των ηθικών και φυσικών αυτουργών και δηλώνει ότι θα υπερασπιστεί με κάθε νόμιμο μέσο και προς κάθε κατεύθυνση, το δικαίωμα των συναδέλφων να ασκούν το λειτούργημά τους και τον έλεγχο της κάθε μορφής εξουσίας.

Τέλος, καλεί για άλλη μια φορά όλους να σεβαστούν το ρόλο των δημοσιογράφων και το αγαθό της πολύπλευρης Ενημέρωσης.

ΝΕΑ ΕΠΙΘΕΣΗ ΚΑΤΑ ΑΘΛΗΤΙΚΟΥ ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΟΥ

Το Διοικητικό Συμβούλιο της ΕΣΗΕΑ καταδικάζει με τον πλέον απερίφραστο τρόπο την επίθεση εναντίον του δημοσιογράφου Νίκου Παπαδάκου από δύο άγνωστους κουκουλοφόρους, οι οποίοι τον ξυλοκόπησαν, μετά το τέλος της εκπομπής του στον Τ/Σ « SPORT TV » και ενώ βρισκόταν εκτός του κτιρίου του σταθμού.

Η επίθεση είχε ως αποτέλεσμα να τραυματιστεί σοβαρά ο συνάδελφος στο κεφάλι και σε άλλα μέρη του σώματός του και να μεταφερθεί στο «ΑΣΚΛΗΠΙΕΙΟ ΒΟΥΛΑΣ».

Βίαιες πράξεις εναντίον δημοσιογράφων πλήττουν καίρια την ενημέρωση και θέτουν σε κίνδυνο την ίδια τη ζωή των συναδέλφων μας, οι οποίοι μοχθούν επί καθημερινής βάσεως για τη δημοσιογραφική κάλυψη των γεγονότων.

Το Διοικητικό Συμβούλιο της Ενώσεως ζητεί τον εντοπισμό, τη σύλληψη και την τιμωρία των δραστών και καλεί τα αρμόδια όργανα της Πολιτείας να προστατεύσουν τους δημοσιογράφους κατά την εκτέλεση του καθήκοντός τους.