Ακούω πολύ συχνά αυτήν την άποψη κι από φίλους και συναδέλφους που εκτιμώ. Που ήταν η ΕΣΗΕΑ, όταν τη χρειαστήκαμε; Που ήταν όταν δεν είχαμε ούτε καν τα καθημερινά και το δάνειο μας βγήκε κόκκινο, η σπιτονοικοκυρά μας πέταξε έξω από το σπίτι, σταματήσαμε τα παιδιά μας από τα φροντιστήρια;
Πολλές φορές υπάρχει η άποψη ότι το ΔΣ της ΕΣΗΕΑ δεν αντιλαμβάνεται τι συμβαίνει σήμερα στους χώρους δουλειάς κι έχει απομακρυνθεί από τα πραγματικά προβλήματα αλλά κυρίως δεν έχει αντιμετωπίσει αποτελεσματικά το θέμα της ανεργίας και της απληρωσιάς στον κλάδο.
