Η ΠΡΩΤΟΜΑΓΙΑ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΑΡΓΙΑ

σκιτσο του Σοτερ για το "Καφενείο"

Ματωμένη Πρωτομαγιά- τότε και τώρα...

1η Μάη 1886: Σικάγο. Ημέρα μιάς μεγάλης απεργίας, με συμμετοχή περισσότερων απο 400.000 εργατών, με αίτημα την καθιέρωση της 8ωρης εργάσιμης μέρας, αντί της 10ωρης, 11ωρης έως και 14ωρης που ήταν ως τότε. Απεργία η οποία συνεχίστηκε και τις επόμενες μέρες και που βάφτηκε στο αίμα των εργατών από το χτύπημα αστυνομίας , ενώ οι ηγέτες, πρωτεργάτες των τότε εργατικών κινητοποιήσεων για το 8ωρο καταδικάστηκαν σε θάνατο και εκτελέστηκαν.

Ο ΤΥΠΟΣ, όπως πάντα, όπως και σήμερα, έπαιζε τον ρόλο του:

Ηταν μια θαυμάσια μέρα«Παντού βλέπει κανείς αναταραχή για το οχτάωρο», έγραφε ο Τζον Σουίντον στην εφημερίδα του, στις 18 του Απρίλη 1886. Οι εργάτες διαδήλωναν και τραγουδούσαν από τη Νέα Υόρκη μέχρι το Σαν Φραντσίσκο. Οι εφημερίδες, ομόφωνα και με μικρές διαφοροποιήσεις, δήλωναν ότι το κίνημα ήταν «κομμουνιστικό, ανατριχιαστικό και αχαλίνωτο». Δήλωναν ότι θα έφερνε «μείωση μισθών, φτώχεια και κοινωνική υποβάθμιση του αμερικανικού εργάτη», ενώ θα έσπρωχνε τους εργάτες σε «αλητεία και χαρτοπαιξία, βία, κραιπάλη και αλκοολισμό». Η «Νιου Γιορκ Τάιμς», στις 25 του Απρίλη 1886, χαρακτήρισε το κίνημα «αντιαμερικανικό», προσθέτοντας ότι «οι εργατικές αναταραχές προκαλούνται από ξένους»…Οι εφημερίδες και οι βιομήχανοι διέδιδαν ότι η 1η του Μάη ήταν η ημερομηνία που θα γινόταν μια κομμουνιστική εργατική εξέγερση, σύμφωνα με το μοντέλο της Παρισινής Κομμούνας. Ο Μέλβιλ Ε. Στόουν, διευθυντής της εφημερίδας «Σικάγκο Ντέιλι Νιους» – η οποία χαρακτηριζόταν «η πιο κερδοφόρα έκδοση δυτικά της Νέας Υόρκης» – έλεγε ότι «εύκολα προβλέπεται επανάληψη των ταραχών της Παρισινής Κομμούνας», για την 1η Μάη 1886. Στο φύλλο της μέρας εκείνης, η εφημερίδα του Σικάγου «Ιντερ Οσεαν» ανακοίνωνε: «Οι σοσιαλιστές ταραχοποιοί δήλωσαν με καμάρι ότι θα χρησιμοποιήσουν τη διαδήλωση για το οχτάωρο προς όφελός τους… Εγινε γνωστό ότι φτάνουν σήμερα στο Σικάγο μερικοί από τους πιο ικανούς καθοδηγητές του σοσιαλιστικού κινήματος»…

Κύριο άρθρο της «Μέιλ»:«Στην πόλη μας υπάρχουν δύο επικίνδυνοι κακοποιοί, δύο ακαμάτηδες δειλοί που πάνε να δημιουργήσουν φασαρίες. Ο ένας λέγεται Πάρσονς, ο άλλος Σπάις…»Θυμηθείτε τα ονόματα τους σήμερα. Παρακολουθήστε τους. Θεωρήστε τους προσωπικά υπεύθυνους για όποια φασαρία δημιουργηθεί. Τιμωρήστε τους παραδειγματικά αν σημειωθούν ταραχές!».

Πάρσονς, Σπαις, Φίλντεν, Σβαμπ: Υπερασπίστηκαν την εργατική τάξη, δικάστηκαν, εκτελέστηκαν. «Το αίσθημα δικαιοσύνης του λαού», έλεγε η «Σικάγκο Τρίμπιουν», «απαιτεί οι ευρωπαίοι δολοφόνοι Ογκαστ Σπάις, Μάικλ Σβαμπ (ένα άλλο μέλος του Διεθνούς Συνδέσμου Εργαζομένων) και Σάμιουελ Φίλντεν να συλληφθούν, να δικαστούν και να απαγχονιστούν για φόνο… Απαιτεί ακόμα να συλληφθεί ο εγκληματίας Α. Ρ. Πάρσονς, που ντρόπιασε τη χώρα με τη γέννησή του σ’ αυτήν, να δικαστεί και να απαγχονιστεί για φόνο»…

Δεν δικάζονταν πια οι άνθρωποι, αλλά τα βιβλία, οι ιδέες, οι αγώνες..

1η Μάη 1924: Η πρώτη ματωμένη Πρωτομαγιά στην Ελλάδα.
Τα αιτήματα: Οκτάωρη εργασία, καθιέρωση της Κυριακής ως αργίας και η απαγόρευση της παιδικής εργασίας.

1η Μάη 2011: Το οκτάωρο καταργείται, οι μισθοί και οι συντάξεις περικόπτονται, οι απολύσεις είναι καθημερινό φαινόμενο και οι άνεργοι αυξάνονται, άνθρωποι αυτοκτονούν για οικονομικούς λόγους. Την παιδική εργασία εμποδίζει μόνο η απουσία θέσεων εργασίας...

(το ρόλο που παίζουν, όπως πάντα, κάποιοι σε εφημερίδες και τηλεόραση τον παρακολουθούμε καθημερινά όλοι στα ρεπορτάζ με απεργούς εργαζόμενους...)

ΤΩΡΑ ΟΛΟΙ ΣΤΗ ΔΙΑΔΗΛΩΣΗ

H Πρωτομαγιά με τα μάτια ενός...εξημερωμένου ελέφαντα

Βαρέθηκα πια να περιστοιχίζομαι από «καλά παιδιά», «καλούς πατριώτες», «καλούς εργαζόμενους», με άλλα λόγια χορτάτους και προσκηνημένους, που η λέξη απεργία τους ανατριχιάζει, ακόμη κι αν πρόκειται για την Παγκόσμια Ημέρα Μνήμης του Παγκόσμιου Εργατικού Κινήματος.
Με αφορμή την παγκόσμια οικονομική κρίση, -την οποία ασφαλώς δεν δημιούργησαν οι εργαζόμενοι, αλλά πρέπει να την πληρώσουν,- «αστέρας της δημοσιογραφίας» και μεγαλοστέλεχος του Σκάϊ, από νωρίς το πρωϊ της Πρωτομαγιάς, σχεδόν αξημέρωτα, άρχισε να «καταθέτει προτάσεις για μίμηση των εργαζόμενων της Ιαπωνίας», δηλαδή να απεργούμε εργαζόμενοι. Επίσης, δεν παρέλειψε να ρωτήσει επισταμένως εργαζόμενη στην ελληνική υπηρεσία της «Ντόϊτσε Βέλε» αν την Πρωτομαγιά απεργούν οι εργαζόμενοι στα γερμανικά μέσα μαζικής μεταφοράς. Η απάντηση ότι τα μέσα μαζικής μεταφοράς στη Γερμανία, αλλά και στη Γαλλία έχουν παραλύσει δεν του άρεσε και έμεινε ασχολίαστη. Στη συνέχεια, αναφέρομενος σε μήνυμα ακροατή που έλεγε ότι εργαζόμενοι στην υποδηματοποιία στην Ιαπωνία όταν απεργούν κατασκευάζουν μόνο τα αριστερά παπούτσια, το βρήκε πάρα πολύ διασκεδαστικό.
Το μήνυμα του ακροατή ήταν βούτυρο στο ψωμί του. Να, είδατε που θέλετε απεργίες: Μπορούμε να κασκευάζουμε μόνον τα αριστερά παπούτσια την ημέρα της απεργίας. Στη συνέχεια προχώρησε ακόμη περισσότερο τονίζοντας ότι έχει «αρχίζει να ωριμάζει στο μυαλό» του σε κάποια επόμενη απεργία της Ένωσης να βρίσκεται πίσω από τα μικρόφωνα και να κάνει εκπομπή γι αυτό που συμβαίνει. Στην διάρκεια αυτής της εκπομπής άραγε θα χρησιμοποιεί μόνον τα αριστερά μικρόφωνα στο στούντιο;;!!!! Άραγε θα μιλήσει και για την ανεργία στον κλάδο και για τις άθλιες συνθήκες που εργάζονται συνάδελφοι (κάτω από τη σύμβαση, με «μαύρα», με μπλοκάκια). Άραγε θα μιλήσει για τις πελατειακές σχέσεις αυτών που ψηφίζει και για τους πολυθεσίτες;
Αχ! Ρε παππού Μπρεχτ τί δίκαιο που είχες όταν έλεγες ότι «ο χειρότερος εχθρός του άγριου ελέφαντα είναι ο εξημερωμένος ελέφαντας».
Ενας-πολύ αγανακτισμένος-κι ακόμη άγριος ελέφαντας