Το Αλτερ λειτουργεί πάλι- ο αγώνας συνεχίζεται

Οι συνάδελφοι του ΑΛΤΕΡ ξαναγύρισαν στη δουλειά κερδίζοντας μια πρώτη νίκη. Θεωρούμε σημαντικό το ότι ανοίγει το κανάλι προκειμένου να διασφαλιστούν οι θέσεις εργασίας των εκατοντάδων συναδέλφων μας (δημοσιογράφων, τεχνικών, διοικητικών).

Αλλά δεν ξεχνάμε ότι δεν έχουν ακόμη ικανοποιηθεί πλήρως τα δίκαια αιτήματά τους. Παραμένουμε πλάι τους, ώσπου να δικαιωθούν και θα στηρίξουμε τον αγώνα τους αν και όποτε χρειαστεί. Ο ΑΓΩΝΑΣ ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ
ΜΑΧΟΜΕΝΟΙ ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΟΙ

Το αυθόρμητο κίνημα και τα...ρηχά μυαλά

«ΦΕΡΤΕ ΠΙΣΩ ΤΑ ΚΛΕΜΜΕΝΑ»

«ΝΑ ΣΥΛΛΗΦΘΟΥΝ ΚΑΙ ΝΑ ΚΑΤΑΔΙΚΑΣΘΟΥΝ

ΟΙ ΚΛΕΦΤΕΣ ΤΟΥ ΕΛΛΗΝΙΚΟΥ ΛΑΟΥ»

Οι κλίκες νιώθουν τώρα ότι απειλούνται. Βλέπουν ότι τελειώνει η περίοδος της ρεμούλας (της μεταπολίτευσης) και ανησυχούν. Ανησυχούν τόσο πολύ, που είναι ίσως η πρώτη φόρα που σκέπτονται πραγματικά να συνεργαστούν και να συναινέσουν.
Αλλά…
Διαβάστε τι γράφουν στον ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗ (Πέμπτη 26 Μάη 2011 σελ. 10) για την "επανάσταση" της οργής για την «κρίση που δεν δημιουργήσαμε αλλά καλούμαστε να πληρώσουμε», για το αυθόρμητο κίνημα των Ελλήνων που βρήκε δύναμη και γιγαντώθηκε μέσα από τις ιστοσελίδες κοινωνικής δικτύωσης μακρυά από τις κλίκες και το ξεπούλημα κομμάτων, δημοσιογράφων και συνδικαλιστών.

Συγκεντρώσεις «αγανάκτησης» με ρηχό περιεχόμενο
Συγκεντρώσεις ενάντια στα μέτρα της κυβέρνησης που οργανώθηκαν μέσω του διαδικτύου (ιστότοπος κοινωνικής δικτύωσης - Facebook) έγιναν χτες σε αρκετές πόλεις της χώρας, στις οποίες όσοι πήγαν ανταποκρίθηκαν στο κάλεσμα κάποιων που αυτοπροσδιορίζονταν ως «αγανακτισμένοι πολίτες». Συγκεκριμένα, τέτοιες συγκεντρώσεις έγιναν σε Αθήνα, Θεσσαλονίκη, Κρήτη, Πελοπόννησο, Θεσσαλία κ.ά.
Στο Σύνταγμα, συγκεντρώθηκε αρκετός κόσμος από χτες το απόγευμα και παρέμεινε εκεί μέχρι αργά χτες το βράδυ. Τα συνθήματα που κυριαρχούσαν ήταν: «Είμαστε ξύπνιοι. Τι ώρα είναι; Είναι ώρα να φύγουνε» (αυτό ήταν το σύνθημα που υπήρχε στο μοναδικό πανό της συγκέντρωσης), ενώ υπήρχαν πλακάτ με το σύνθημα: «Μη φωνάζετε δυνατά, οι Ελληνες κοιμούνται». Διάφορες ομάδες - και όχι η πλειοψηφία των συγκεντρωμένων - φώναζαν: «Κλέφτες - κλέφτες», «εεεε, οοοο, πάρτε το μνημόνιο και φύγετε από δω», «Δε σας θέλει ο λαός, ελικόπτερα και μπρος», ενώ αρκετές φορές τραγουδούσαν και τον Εθνικό Υμνο. Ανάμεσα στο πλήθος κινούνταν μέλη της «Χρυσής Αυγής», οι οποίοι προσπαθούσαν να παρέμβουν φωνάζοντας «Να καεί, να καεί το μπ....η Βουλή» και «Ο λαός απαιτεί οι προδότες στο Γουδή», χωρίς όμως να υπάρχει ιδιαίτερη ανταπόκριση από τους συγκεντρωμένους. Η πλειοψηφία των συγκεντρωμένων έλεγαν ότι ακολουθούν το παράδειγμα της Ισπανίας, πραγματοποιώντας ειρηνική διαδήλωση, μακριά από κόμματα, ενώ έλεγαν ότι γενικά δε συμμετέχουν σε συγκεντρώσεις για διάφορους λόγους.

Οι συγκεντρώσεις που έγιναν έδειξαν ένα ξέσπασμα, που, όμως, δε βασίζεται σε μια στοιχειώδη κατεύθυνση ριζικών αλλαγών, ούτε καν έθιγαν τους πραγματικούς υπαίτιους της δεινής κατάστασης του λαού, τους μεγαλοεπιχειρηματίες, την πολιτική των αστικών κομμάτων, την κρίση και τις αιτίες της. Τα ίδια τα συνθήματα που κυριαρχούσαν είναι συνθήματα αντίδρασης μεν στα άγρια αντιλαϊκά μέτρα, όμως μέσα από αυτά δε δίνεται συγκεκριμένη διέξοδος στα, πράγματι, τεράστια προβλήματα που αντιμετωπίζουν εργάτες, λαϊκές οικογένειες, νέα ζευγάρια, νεολαίοι κ.λπ. "

Συντρόφια, των κρατικών επιδοτήσεων και της τυποεκδοτικής μετά το ξεπούλημα και τις ομαδικές απολύσεις συναδέλφων μας από το κομματικό τυπογραφείο πηγαινοέρχεστε στην ομόνοια με τους λαθρομετανάστες.

Έχουμε βαρεθεί την κομματική ξύλινη γλώσσα σας. Ο κανένας, στο σύνταγμα έδωσε το στίγμα του και είτε σας αρέσει είτε όχι, έχει μια διαφορετική πολυμορφική ιδεολογία την οποία φτιάχνει και καλλιεργεί αυτό το καιρό. Η γενιά των Ελλήνων social media, κατάφερε μέσα σε λίγες ώρες να απαξιώσει το σύνολο του πολιτικού σκηνικού της μεταπολίτευσης με τον πιο ξεκάθαρο και υπέροχο τρόπο. ΠΕΡΑΣΤΙΚΑ ΣΑΣ. Και για να τελιώνουμε "ρηχό περιεχόμενο" είναι το μυαλό σας και αυτά που γράφετε.Η ανοχή πολλαπλασιάζει τα ζώα στην δημόσια ζωή. Στο σύνταγμα τώρα είναι μόνο ο λαός.και δεν χρειαζόμαστε τους κομματικούς νταβατζήδες.

πηγη: typografeio

ΟΙ ΠΑΠΙΕΣ ΤΗΣ ΕΞΩΤΙΚΗΣ ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΙΑΣ

Υπάρχει μια δημοσιογραφία που δεν είναι ούτε μάχιμη,ούτε κατευθυνόμενη. Δεν μπορείς να την κατηγορήσεις πως τα παίρνει, αλλά ούτε πως ματώνει για όσα πρέπει να ματώνει η δημοσιογραφία. Είναι κάτι σαν τις ομιλίες του κυρίου Βενιζέλου. Σαγηνευτικές, με ροή, σε στρέφουν στον θαυμασμό, αλλά σχεδόν ποτέ δεν καταλαβαίνεις γιατί έγιναν και τι ήθελαν να πουν. Είναι ένα είδος εξωτικής δημοσιογραφίας
Σε αυτή την δημοσιογραφία, η Ελλάδα δεν πονάει,δεν έχει παραδοθεί στη διαφθορά, δεν είναι θύμα χρόνιων πολιτικών και ανέντιμων πολιτικών, αλλά παραπέει ανάμεσα σε αόριστες ευθύνες λόγω έλλειψης κυρίως ενός πολιτικού σαβουάρ βιβρ που αν υπήρχε θα ήταν θαυματουργό. Σε αυτή τη δημοσιογραφία η κοινωνία και οι ανάγκες της, αντικαθίσταται από μια κοινωνική ευαισθησία που δεν έχει και κυρίως δεν ζητά ευθύνες.
Στο επίκεντρο αυτής της δημοσιογραφίας είναι όλα τα άσχημα φαινόμενα και οι συμπεριφορές αρκεί να μην χρειαστεί κάποιος, με όνομα και διεύθυνση, να φταίει. Αυτή η δημοσιογραφία στρέφει το βλέμμα στη διαφορετικότητα, στις καταπιεσμένες ομάδες, στο περιθώριο, έχοντας συμφωνήσει με τον εαυτό της, πως είναι ο ιεραπόστολος της καταπιεσμένης Ελλάδας. Μέχρι εκεί όμως. Δεν θα σταυρωθεί ποτέ. Και βέβαια δεν θα σταυρώσει κανένα.
Είναι μια δημοσιογραφία που αποτελεί την άλλη όψη του λαικισμού. Ίσως δεν παίζει τόσο με τα ένστικτα, αλλά πάιζει εξίσου με το συναίσθημα. Αγιοποιώντας πάντα τον εαυτό της
Υπάρχει μια δημοσιογραφία που είναι αποδεκτή και από αυτούς που φταίνε και από αυτούς που δεν φταίνε. Και τα έχει με όλους καλά γιατί δεν ενόχλησε ποτέ κανένα. Συμπορεύεται με την εξουσία, δημιουργώντας πάντα την εντύπωση πως το κάνει από την μεγάλη της ανάγκη να την ελέγχει.
Υπάρχει μια ναρκισσιστική δημοσιογραφία, που αυτοθαυμάζεται, που αυτοικανοποιείται αλλά δεν αυτοχρηματοδοτείται. Έχει πάντα σπόνσορα.
Είναι η δημοσιογραφία που φταίει εξίσου με την πουλημένη δημοσιογραφία για την κατάντια μας. Δεν είναι life style,αλλά εκπροσωπεί το life style της ιδεολογιας, της αναζήτησης και του προβληματισμού.
Δεν είναι άξεστη, δεν είναι τραχιά, δεν είναι ενοχλητική. Είναι παντός καιρού και έχει μόνο φίλους. Ενας φίλος μου την αποκαλεί bi-δημοσιογραφία. Νομίζω πως της πάει ο χαρακτηρισμός εξωτική.Γεμάτη με δημοσιογράφους που κάνουν τις πάπιες.
Το κουτι της Πανδωρας

Στη γραμμή του Κόμματος κάποιος είναι αόμματος….

Γράφει ο Σωτήρης Σ. Στανωτάς

Tην ώρα πού σημαντικό μέρος του Ελληνικού λαού άρχισε να συγκεντρώνεται στις πλατείες όλων των πόλεων, ξορκίζοντας την όποια προσπάθεια ανάμιξης Κομμάτων στις συγκεντρώσεις ,ακριβώς την ίδια ώρα, λίγα μέτρα πάνω από την πλατεία Συντάγματος, οι ψηφοφόροι της ΕΣΗΕΑ παραχωρούσαν το μέλλον τους στα Κομματικά κατεστημένα…Όχι όλοι, αλλά οι περισσότεροι….Οι πολλοί περισσότεροι….

Ακριβώς την ίδια ώρα, έξω από την πόρτα του Σωματείου εκεί στην οδό Ακαδημίας ,έτσι μήπως και δεν καταλάβαμε,υποψήφιος με το Κόμμα του λαού ειρωνευόταν Συναδέλφους γιατί πήγαιναν στο Σύνταγμα χαρακτηρίζοντας την συγκέντρωση…. «χωρίς νόημα» !!

ΕΣΗΕΑ,εκλογές 2011..Προεκλογικές εκστρατείες που θα ζήλευαν ακόμη και τα επιτελεία πολύ πλούσιων υποψηφίων , με τετράχρωμα φυλλάδια,με φωτογραφίες και αφισσοκόληση πού παραπέμπει στην δεκαετία του 70 και βέβαια με όλη την σύγχρονη τεχνολογία να δημιουργεί…βροχή SMS -αλήθεια ΠΟΙΟΣ εδωσε τους αριθμούς των κινητών των συναδέλφων και με ποια διαδικασία;;;

Και βέβαια με προσωπικούς…στρατούς που και τις δύο μέρες της ψηφοφορίας έκαναν βάρδια έξω από την πόρτα του Σωματείου μοιράζοντας φυλλάδια σαν να προοωθούσαν προσφορές σε σούπερ μάρκετ….

Οι επαγγελματίες συνδικαλιστές με εξαίρεση όσους φοβήθηκαν τα γιαούρτια και αποχώρησαν ….οικειοθελώς ελπίζοντας και σε θέση στα ψηφοδέλτια των επερχόμενων Βουλευτικών εκλογών …ξαναβγήκαν… Μάλιστα ο ένας (και μοναδικός από άποψη…επιπέδου και ταλέντων –πολλών ταλέντων) ενισχύθηκε!! Τυχαίο; Τι να σας πώ….

Το Σύστημα που τα τελευταία χρόνια κατόρθωσε να οδηγήσει και τους δημοσιογράφους στην πλήρη απαξίωση ήταν και σ΄αυτές τις εκλογές συνθλιπτικό.Και όμως δεν τα κατάφερε απολύτως….Μία έδρα στο ΔΣ κατακτήθηκε χωρίς προεκλογική….καμπάνια και άλλες ξευτίλες …Κάτι είναι κι αυτό…Μπορεί και να υπάρχει φώς στο σκοτάδι της διαπλοκής της οικογενειοκρατίας και των προσωπικών παραγοντισμών πού καιρό τώρα σκεπάζει ένα Σωματείο που θάπρεπε να βρίσκεται στην πρώτη γραμμή της Κοινωνίας….

Η ουσία είναι, βέβαια, πώς με τα αποτελέσματα αυτού του εκλογικού συστήματος που επέβαλαν εξωδημοσιογραφικοί μηχανισμοί δεν φαίνεται ότι η ΕΣΗΕΑ θα αποκτήσει Προεδρείο .Και οι καιροί είναι πολύ δύσκολοι…..

Σε λίγο οι ευκαιριακοί και φυτευτοί «εκδότες» θα αρχίζουν να απειλούν όποιον δεν δέχεται το κόκαλο.Και θα εξακολουθήσουν να μπουκώνουν τον κόσμο με…ενημέρωση…Αυτήν ακριβώς την ενημέρωση πού οδήγησε μια χώρα στην κατοχή. Πνευματική Οικονομική και κυρίως …αντιΑισθητική…..

πηγή: newstrap.gr

ΑΝΟΙΓΕΙ ΠΑΛΙ ΤΟ ΑΛΤΕΡ

Ανοίγει ξανά το ΑΛΤΕΡ όπως δείχνουν τα πράγματα. Στις , ξεχωριστές, συνελεύσεις τους οι δημοσιογράφοι και οι τεχνικοί δέχτηκαν ήδη την τελική πρόταση του Κουρή και στις 8μμ θα αποφασίσουν και οι διοικητικοί που αναμένεται να αποφασίσουν θετικά με βάση την προηγούμενη απόφασή τους. Εξυπακούεται ότι θα αρχίσουν να δουλεύουν μόνο αφού μπούν τα λεφτά στον τραπεζικό τους λογαριασμό. Η πρόταση Κουρή που υποβλήθηκε νωρίς το απόγευμα είναι η εξής:

1. Κάθε δημοσιογράφος και διοικητικός θα πάρει από 2.300 ευρώ (έναντι οφειλόμενων) και κάθε τεχνικός από 2.600 ευρώ.
2. Στις 14 Ιουνίου θα καταβληθεί μισός μισθός και στο τέλος Ιουνίου άλλος μισός.
3. Από τον Ιούλιο θα γίνεται κανονική μισθοδοσία.
4. Τα οφειλόμενα αναδρομικά θα δοθούν αμέσως μόλις το δικαστήριο θα αποφασίσει ότι το Αλτερ εντάσσεται στο άρθρο 99 οπότε θα αναλάβει η ARGO. Αυτό υπολογίζεται ότι θα γίνει μετά τα τέλη Σεπτεμβρίου .

Σε περίπτωση που δεν τηρηθεί κάποιος από τους όρους οι δημοσιογράφοι έχουν ήδη αποφασίσει ότι θα προχωρήσουν σε νέα επίσχεση εργασίας και όλο αυτό το διάστημα δεν αίρονται τα ασφαλιστικά μέτρα. Επίσης, έχουν αποφασίσει ότι κατά την εκδίκαση του αιτήματος για ένταξη στο άρθρο 99 θα γίνει παρέμβαση της ΕΣΗΕΑ και θα ζητηθεί από το δικαστήριο να εξαιρεθούν οι εργαζόμενοι από τους πιστωτές.

Το σύστημα πληγώνει...

Του Μιχάλη Σταθακόπουλου

(απο τους "κομμένους" της ΕΡΤ)

Εγώ πάλι είμαι από τους «κομμένους» της ΕΡΤ…Και βαρέθηκα να ακούω την ίδια ερώτηση: «Δεν είχες μέσον να μπεις εσύ;»

Και βαρέθηκα να μην δίνω απάντηση. Δεν μου έβγαινε, τι να κάνω. Άμα δεν σου βγαίνει δεν μπορείς να μιλήσεις.

Μετά από 7 χρόνια καθημερινής παρουσίας και σκληρής δουλειάς, δελτίο ειδήσεων κι ενημερωτικές εκπομπές, χωρίς να συμπεριληφθώ σε κάποια από τις περιβόητες λίστες, χωρίς αποκλειστική σύμβαση, με χαμηλό μισθό …ε δεν μου έβγαινε να απαντήσω.
Ναι, όσα κι αν λένε, υπάρχει πράγματι σκληρή δουλειά στην δημόσια τηλεόραση, έτσι θέλω να την λέω, άλλο εάν κάποιοι την θέλουν «κρατική». Η αλήθεια είναι ότι η σκληρή δουλειά, βέβαια, δεν αφορά όλους.

Τώρα, όμως, θέλω να απαντήσω. Ε ναι λοιπόν, είχα κι εγώ μέσον, είχα βύσμα. Ε και; Να το χρησιμοποιήσω για να έχω τι; Δουλειά; Μα δούλευα με συνέπεια και προθυμία. Το θεωρώ εξευτελιστικό να παρακαλέσω για κάτι που το κέρδιζα καθημερινά με ιδρώτα και άγχος. Αδιαφορούσα για το «γλείψιμο». Όπως όλοι κι εγώ, έλεγα, στρατευμένος στο καθημερινό ρεπορτάζ, δίπλα στα προβλήματα του πολίτη, να φανώ αντάξιος στο «δημο» της λέξης δημοσιογράφος, να κάνω καλά την δουλειά μου.

Και θέλω να απαντήσω σε όλους όσους, συναδέλφους και μη, ακόμη κι αν επαναστατούν μονάχα εσωτερικά, ακόμη κι αν από ανάγκη, δέχονται ως δεδομένο, ότι έτσι λειτουργεί το όποιο σύστημα, δεν φτάνει για να έχουν ήσυχη την συνείδησή τους.
Αν δεν μιλάνε ανοικτά, δεν επαναστατούν, δεν διαμαρτύρονται και για τους άλλους, όταν θα έρθει και η δικιά τους ώρα, που θα βρουν συμπαράσταση; Αλληλεγγύη;

Με την σιωπή βοηθάμε το σύστημα, να λειτουργεί όπως αυτό θέλει. Είμαστε συμμέτοχοι, συνένοχοι. Δεν είναι δικαιολογία ο φόβος. Ούτε το ότι «εμείς» βολευτήκαμε, μου λέει κάτι. Σήμερα ναι, «βολευτήκαμε» αύριο όμως; Για πόσο ακόμα; Τελικά που οδηγεί το βόλεμα; Τα βλέπουμε σε όλο το φάσμα της ελληνικής κοινωνίας. Κανείς δεν είναι υπερήφανος. «Δεν τα φάγαμε μαζί» απλά κοιτούσαμε τους άλλους που «έτρωγαν» και δεν μιλάγαμε. Στο ίδιο τραπέζι θεατές…
Εγώ αυτές τις ώρες σκέφτομαι τους συναδέλφους μου, τους «κομμένους» της ΕΡΤ , στο αθλητικό τμήμα, στο δελτίο ειδήσεων και στις ενημερωτικές εκπομπές που γνωρίζω πολύ καλά ότι έδωσαν το «είναι» τους, χρόνια ολόκληρα στο Ραδιομέγαρο και ένας τύποις διαγωνισμός, τους «πέταξε» στο δρόμο, χωρίς ούτε μια δικαιολογία.
Σκέφτομαι, όμως, και τους συναδέλφους μου, όσους είχα την τύχη να γνωρίσω από κοντά πάνω στη «μάχη», τους επιτυχόντες του διαγωνισμού, που ζουν στην ίδια πραγματικότητα. Αναφέρομαι για όσους δεν γνωρίζουν στην πρόσφατη ερώτηση που κατέθεσε ο βουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ Β. Μουλόπουλος, προς τους υπουργούς Οικονομικών Β. Παπακωνσταντίνου και Πολιτισμού Π. Γερουλάνου, σχετικά με τους 167 απλήρωτους συμβασιούχους της ΕΡΤ.
«Τον περασμένο Ιανουάριο, η ΕΡΤ Α.Ε. επαναπροσέλαβε 167 συμβασιούχους δημοσιογράφους, για να καλυφθούν οι ανάγκες σε διάφορους τομείς της ενημέρωσης, της ειδησεογραφίας και των προγραμμάτων της δημόσιας τηλεόρασης. Λίγο πριν το Πάσχα, οι συμβασιούχοι δημοσιογράφοι έλαβαν 2.000 ευρώ έναντι. Μετά το Πάσχα, ορισμένοι μόνο από τους 167 συμβασιούχους δημοσιογράφους έλαβαν ακόμη 2.000 ευρώ, με εντελώς νεφελώδη κριτήρια ως προς την επιλογή του «ποιος πήρε, ποια χρήματα και για ποιον λόγο».

Το σύστημα, λοιπόν, πληγώνει «κομμένους» και επιτυχόντες το ίδιο. Θεωρώ εξίσου απαράδεκτο να βρίσκονται στο δρόμο, άξιοι συνάδελφοι, με σημαντική προϋπηρεσία και άξιους συναδέλφους να μένουν απλήρωτοι. Αυτός ο απαράδεκτος διαγωνισμός ΣΟΧ πληγώνει και τους δύο. Οφείλουμε να μιλήσουμε και για τα δύο.

Όχι άλλη ανοχή και σιωπή.

Καταλήγοντας η επερώτηση επισημαίνει κάτι που με βρίσκει σύμφωνο:
«Επειδή είναι, επίσης εξωφρενικό να ακολουθούνται δύο μέτρα και δύο σταθμά στην καταβολή των δεδουλευμένων, διαχωρίζοντας τους συμβασιούχους σε εργαζόμενους δύο ταχυτήτων. Επειδή συλλογική σύμβαση εργασίας που να διέπει το καθεστώς εργασίας στην ΕΡΤ Α.Ε. έχει να υπογραφεί από το 2008, και είναι τουλάχιστον ανοίκειο να επικαλείται η διοίκηση κριτήρια εξατομικευμένης πληρωμής με γνώμονα αυτήν την σύμβαση. Επειδή πρέπει να δοθεί άμεση λύση στο οικονομικό, το κοινωνικό και το βιοποριστικό πρόβλημα που αυτοί οι άνθρωποι αντιμετωπίζουν» Διαχωρίζω την θέση μου στο εξής, όμως: Δεν πρόκειται για συναδέλφους δύο και τριών ταχυτήτων αλλά περισσότερων.

Η ΕΣΗΕΑ, παρά τα γρήγορα αντανακλαστικά της, αμέσως μετά την ανακοίνωση των αποτελεσμάτων του διαγωνισμού, όφειλε, να είχε προλάβει και τις αδικίες, και ό,τι ακολούθησε μετά τον διαγωνισμό, αλλά και ό,τι θα συμβεί στο μέλλον.

Απέναντι σε έναν διαγωνισμό όπως ο ΣΟΧ της ΕΡΤ, που προσβάλλει, το επάγγελμα, το έργο και την αποστολή του δημοσιογράφου, που αφήνει ορθάνοιχτες τις πόρτες της συναλλαγής, ε, πρέπει να αντιδράσουμε. Να διεκδικήσουμε έναν σωστό και δίκαιο διαγωνισμό, ειδικά για την δημόσια ραδιοτηλεόραση που τόσα τις έχουν προσάψει τα τελευταία χρόνια και κάποιοι θέλουν να την απαξιώσουν. Κυρίως σε ένα μέσο που έχει την δική του σημασία και για το επάγγελμα και για την ενημέρωση του πολίτη. Κυρίως να εξασφαλίσουμε σωστό εργασιακό πλαίσιο για όλους τους εργαζομένους.

Είδα πολλά, όλον αυτόν τον καιρό, άκουσα περισσότερα, επέλεξα τον δρόμο της δικαιοσύνης όπως και άλλοι συνάδελφοι. Για κανέναν άλλο λόγο παρά μονάχα γιατί με προσέβαλαν, προσπάθησαν να μειώσουν την επαγγελματική μου ευσυνειδησία και αξιοπρέπεια. Υποτίμησαν τη νοημοσύνη μου.

Επέλεξα συνειδητά τους ΜΑΧΟΜΕΝΟΥΣ ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΟΥΣ και συντάσσομαι μαζί τους γιατί κατάλαβα πως ξέρουν να ακούνε το πρόβλημα αλλά και να αντιδρούν. Και αυτό μου αρέσει.
Κρατάω δε την έκφραση που υποστηρίζουν «Δεν παραιτούνται δεν αποδέχονται …..που παλεύουν, που μάχονται» είναι σημαντική για αυτές τις εκλογές, και σε ο,τι θα ακολουθήσει από εδώ και πέρα.

Μιχάλης Σταθακόπουλος, Δημοσιογράφος,

Υποψήφιος με τους «Μαχόμενους Δημοσιογράφους» για την Π.Ο.Ε.ΣΥ.

Ολοι μαζί για να μη χάσουμε

Του Δημήτρη Μαθέα
(εργαζόμενου- όμηρου στον Αλτερ)

Εργάζομαι στον Αλτερ αλλα νιώθω οτι μιλάω ως "υποψήφιος¨ άνεργος . Οσα βιώνουμε μέχρι σήμερα είναι λίγο πολύ γνωστά. Δεν είμαστε εργαζόμενοι, ούτε απολυμένοι. Είμαστε εγκλωβισμένοι μέσα σε επιχειρηματικά, εκδοτικά, τραπεζικά και πολιτικά παιχνίδια και δεν ξέρουμε τι μας ξημερώνει αύριο.

Νιώθουμε διαρκώς σαν παγιδευμένοι στον ιστό μιάς αράχνης , που δεν ξέρουμε απο ποιούς ακριβώς και για ποιό σκοπό υφαίνεται.

Δίνουμε τη μάχη μας καθημερινά εδώ κα πολύ καιρό.

Απέναντί μας έχουμε τεράστια συμφέροντα που παίζουν σκάκι πάνω στίς πλάτες μας. Εχθρός μας ο χρόνος και οι πιεστικές ανάγκες της ζωής, ο φόβος και η ανασφάλεια που τα εκμεταλλεύονται για να μας κάμψουν.

Αντιστεκόμαστε όσο μπορούμε και σ΄αυτή την αντίσταση δεν βάζουμε..χρονοκάρτα, ούτε περγαμηνές. Πρέπει να είμαστε όλοι μαζί για να νικήσουμε, πρέπει να είμαστε όλοι μαζί για να μήν χάσουμε.. Και έχουμε ανάγκη το Σωματείο.

Μπορεί μέχρι σήμερα να μην είχαμε την ΕΣΗΕΑ που θα θέλαμε. Αλλά από τον καθένα απο εμάς εξαρτάται το αύριο του σωματείου μας. Είναι επιτακτική ανάγκη να ψηφίσουμε όλοι. Για να έχουμε την ΕΣΗΕΑ που θέλουμε και χρειαζόμαστε.

Η απογοήτευση, η αγωνία για την επόμενη μέρα δεν εκφράζεται με την αποχή.

Δημήτρης Μαθέας,

υποψήφιος με τον συνδυασμό 'Μαχόμενοι Δημοσιογράφοι"

για το Δ.Σ. της ΕΣΗΕΑ και την ΠΟΕΣΥ.

Δεν διανοήθηκα ούτε μια φορά να μη ψηφίσω στην ΕΣΗΕΑ

Του Φώτη Νάκου

( Δημοσιογράφος στον "Αδέσμευτο")

Λοιπόν φτάσαμε στις εκλογές της ΕΣΗΕΑ...

Συνάδελφοι, για όσους με ξέρετε είμαι από αυτούς που αρνούμαι συνειδητά να ψηφίσω τα τελευταία χρόνια, σε βουλευτικές εκλογές καθώς θεωρώ ότι τα κόμματα εξυπηρετούν μόνο προσωπικές επιταγές και το λαϊκό κίνημα έχει εκπέσει σε χειμερία νάρκη...

Όμως ακόμα και σε αυτά τα χρόνια της αδράνειας -απάθειας, από τις πολύχρωμες κάλπες, δεν διανοήθηκα ούτε μια φορά να μη ψηφίσω σε δημοτικές εκλογές αλλά και σε αυτές της ΕΣΗΕΑ...Γιατί ακόμα και αν στον συνδικαλισμό τα κόμματα και οι σημαίες τους προσπαθούν να αλώσουν τις προσωπικές σχέσεις μεταξύ συναδέλφων, πάντα πίστευα και εξακολουθώ να πιστεύω στα πρόσωπα .Και στο φινάλε η φάρα μας είναι μικρή και όλοι γνωριζόμαστε.

Οφείλω να ομολογήσω ότι στις προηγούμενες εκλογές ένιωσα κάπως αμήχανα όταν σε κάθε συνδυασμό είχε εισχωρήσει έστω και με τη μορφή συμμαχίας κομματικά μαγαζάκια.Όμως δεν απεμπόλησα το δικαίωμα του εκλέγειν και ψήφισα επιλέγοντας καθαρά πρόσωπα και αδιαφορώντας για το χρώμα ή την απόχρωση του συνδυασμού. Άλλωστε σε αυτές τις εκλογές δεν έχουμε το δικαίωμα της αποχής καθώς από αυτές θα κριθεί το μέλλον μας, ο μισθός, το ψωμί μας και το κυριότερο η αξιοπρέπεια μας ...

Στις βουλευτικές εκλογές πιθανότατα και δυστυχώς δεν θα κριθεί τίποτα , καθώς οι πολιτικές είναι προδιαγεγραμμένες και είμαστε όσο μένουμε απαθείς μια κουκκίδα στην άμμο. Εδώ όμως στη μικρή κοινωνία ο κάθε μικρός πολιτευτής έχει ονοματεπώνυμο. Θα τον δούμε στο ρεπορτάζ στα γραφεία και θα του ζητήσουμε το λόγο . Οφείλουμε να το πράξουμε αυτό. Άρα δεν υπάρχει δικαιολογία για αποχή ...

Χαίρομαι που σε αυτές τις εκλογές εντάχθηκα στο συνδυασμό ''Μαχόμενοι Δημοσιογράφοι'', χαίρομαι που είδα συναδέλφους που άφησαν την κομματική της τους ταυτότητα στο σπίτι και συζητήσαμε για δημοσιογραφία .Ένιωσα περήφανος που χθες (Δευτέρα), βρεθήκαμε όλη παρέα (υποψήφιοι και φίλοι) βρεθήκαμε στο Θησείο και η κουβέντα περιορίστηκε στην αγωνία για το επαγγελματικό μας αύριο, στα διαδικαστικά των εκλογών και δεν αναφέρθηκε ούτε μια φορά το όνομα Παπανδρέου, Σαμαράς, Παπαρήγα, Καρατζαφέρης , Τσίπρας, Κουβέλης, Μπακογιάννη , Δημαράς. Για αυτό λοιπόν είναι υποχρέωση όλων μας να κατέβουμε να ψηφίσουμε σε αυτές τις εκλογές και ειδικά οι νέοι συνάδελφοι που θα κληθούν να πληρώσουν το λογαριασμό των λαθών μας και γενικότερα της οικονομικής κρίσης, που στοιχειώνει τη χώρα.

Συνάδελφοι κατεβείτε και αφήστε τη λογική των κομμάτων . Ακόμα και αν επιλέξετε κομματικό συνδυασμό διαλέξτε πρόσωπα συναδέλφων που γνωρίζετε που τους πιστεύετε και θα μπορείτε αύριο να τους ζητήσετε το λόγο για τα πεπραγμένα τους.

Για μας τους ανεξάρτητους Μαχόμενους Δημοσιογράφους η δουλειά και το άγχος ξεκινά αμέσως μετά τις εκλογές. Γιατί σε μας το άγχος δεν είναι η σταυροφορία και η αναφορά στον κομματικό προϊστάμενο. Το άγχος μας είναι να εκλεγεί σε αυτή τη δύσκολη συγκυρία προεδρείο, που θα χειριστεί δημόσια και όχι στα κρυφά τα πολλά και σημαντικά προβλήματα του κλάδου. Συνθέτοντας και ακούγοντας τις αγωνίες των συναδέλφων που θα θέλουν να συμμετάσχουν σε αυτήν την ανοικτή διαδικασία.

ΦΩΤΗΣ ΝΑΚΟΣ

Είπαν τόσα ψέματα ας πούμε καμιά αλήθεια

«ΜΑΧΟΜΕΝΟΙ ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΟΙ»
Για την ΕΣΗΕΑ της παρέμβασης και της αξιοπρέπειας
της αλληλεγγύης και της ανατροπής

Όταν το μνημόνιο, και οι προσεκτικά σχεδιασμένες κινήσεις της κυβέρνησης και των εργοδοτών, συνάντησαν τους από καιρό πρόθυμους του χώρου μας και την ήδη αποτυχημένη «συνδικαλιστική» τακτική των παρασκηνιακών επαφών, το μίγμα έγινε εκρηκτικό για τον κόσμο της εργασίας.

Το πρώτο που πληρώνουμε και μάλιστα ακριβά, είναι η αποσύνδεση της συνδικαλιστικής δράσης από την παρέμβαση για την ουσία και την ποιότητα της δημοσιογραφικής εργασίας. Τα σωματεία έχοντας αποδεχτεί το «απόλυτο του διευθυντικού δικαιώματος» και έχοντας επί της ουσίας εγκαταλείψει τις αίθουσες σύνταξης στους διευθυντές και τους παρατρεχάμενους τους, είχαν ήδη ανοίξει τις πόρτες στη μνημονιακή επέλαση.

Το δεύτερο που αποκαλύπτει τα όρια της «συνδικαλιστικής» τακτικής που κυριάρχησε δεκαετίες τόσο στην ΕΣΗΕΑ όσο και στις περισσότερες από τις άλλες ενώσεις εργαζομένων στα ΜΜΕ, είναι η εγκληματική καθυστέρηση στη διεκδίκηση Συλλογικών Συμβάσεων Εργασίας.

Περιμένοντας τους εργοδότες να «τα βρουν», για να μας πετάξουν μετά ένα κόκαλο, οι Ενώσεις απώλεσαν ζωτικό χρόνο, παρακολούθησαν ουσιαστικά άπραγες τη διαμόρφωση του νέου χειρότερου πλαισίου στην κοινωνία και συνακόλουθα στα ΜΜΕ, μέτρησαν σειρά ήττες στις επιμέρους μάχες που δόθηκαν (απολύσεις, μειώσεις μισθών, εντατικοποίηση εργασίας κλπ) και οδηγήθηκαν σε κεντρικές συγκρούσεις με αρνητικούς όρους.

Έχοντας σπείρει από τη μια τον εφησυχασμό και την ηττοπάθεια και από την άλλη «αγωνιστικές» ρητορείες χωρίς σχέδιο και προοπτική, οι Ενώσεις βρέθηκαν να θερίζουν γενικευμένη απαξίωση.

Υπό αυτές τις συνθήκες, η απομάκρυνση από τις διαδικασίες του σωματείου, οι επικρίσεις, ακόμη και η γκρίνια, είναι εξηγήσιμες και στις σημαντικότερες διαστάσεις τους, δικαιολογημένες. Αφήνουν όμως αλώβητες τις αντιλήψεις και τους μηχανισμούς που μας έφεραν εδώ και το σωματείο στα χέρια αυτών που το θέλουν καθηλωμένο στο έδαφος της ήττας.

Άς μην κρυβόμαστε πίσω από το δάκτυλό μας: αν η πλειοψηφία της αγανάκτησης μείνει εκτός συλλογικών διαδικασιών και σωματείων, οι ομαδοποιήσεις της συνδιαλλαγής και της υποταγής θα συνεχίσουν να ξεφαντώνουν πάνω στις ζωές μας, καίγοντας στην πυρά του Μνημονίου τις ΣΣΕ, τα εργασιακά δικαιώματα και κάθε προσπάθεια ουσιαστικής αλληλεγγύης και συλλογικής δράσης.

Για αυτό δεν τους χαρίζουμε την ΕΣΗΕΑ. ΄

Για αυτό επιμένουμε στην ανάγκη υπογραφής ουσιαστικών Συλλογικών Συμβάσεων Εργασίας, στην προστασία των θέσεων εργασίας και την παρουσία στις αίθουσες σύνταξης.

Για αυτό θεωρούμε αναγκαία τη διαμόρφωση ενός δικτύου έμπρακτης αλληλεγγύης στους ανέργους και τη διεκδίκηση όλων των θέσεων εργασίας που λυμαίνονται τα τρωκτικά της πολυθεσίας και της διαπλοκής.

Για αυτό είναι καθοριστική η προσπάθεια για κατοχύρωση της δημοσιογραφικής εργασίας στο Διαδίκτυο και προστασίας των συναδέλφων μας που εργάζονται σε αυτό.

Αρκετά με τη ρουφιανιά, την αλητεία και τους οσφυοκάμπτες.

Αρκετά με τις κλίκες, τις αργομισθίες, και την διαπλοκή.

Αρκετά με τους μηχανισμούς που λυμαίνονται την ενημέρωση και απαξιώνουν τη δημοσιογραφία και όλους εμάς που ζούμε
από την εργασία μας

Συνεχίζουμε στο δρόμο της αξιοπρέπειας
διεκδικώντας την ΕΗΕΑ της αλληλεγγύης και της ανατροπής


ΜΑΧΟΜΕΝΟΙ ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΟΙ


Μάιος 2011

Ο φόβος παραμονεύει στη γωνία...

Του Κώστα Αναγνωστόπουλου

(Ενας ακόμη όμηρος του Αλτερ)

Ξεκίνησα την ενασχόλησή μου με τη δημοσιογραφία στις αρχές της δεκαετίας του ΄80 από τοπικά έντυπα και περιοδικά.
Εργάστηκα σε αρκετές ημερήσιες εφημερίδες, πρωινές και απογευματινές, ανάμεσα στις οποίες η Αυγή, η Απογευματινή, οι 24 Ωρες.
Δούλεψα ακόμη στο ραδιόφωνο, κυρίως στο Flash, και σε τηλεοπτικές εκπομπές.
Τα τελευταία έξι χρόνια είμαι στη συντακτική ομάδα των δελτίων ειδήσεων του ALTER.

Τον τελευταίο καιρό διαπιστώνω ότι στον κλάδο επικρατεί φόβος και αγωνία. Μια αγωνία για το αύριο, ένας φόβος μήπως ξαφνικά βρεθείς στο δρόμο.

Παλιότερα σε δημοσιογραφικές παρέες, έδιναν και έπαιρναν οι εμπειρίες από το ρεπορτάζ και οι αποκαλύψεις για τις δυσκολίες που αντιμετωπίζαμε - αλλά πάντα τα καταφέρναμε- για να βγάλουμε το μεγάλο θέμα, την αποκλειστικότητα… Θεωρούσαμε δεδομένη την παρουσία μας στο μέσο που εργαζόμασταν και το μόνο που έμενε ήταν τα «κατορθώματα» μας. Σήμερα όλοι είμαστε εν δυνάμει άνεργοι ή στην περίπτωση τη δική μας στο Alter, όμηροι.

Η δημοσιογραφία, όπως την γνωρίζαμε, έπαψε να υπάρχει και επικρατεί η λογική των επιχειρηματιών, των μάνατζερ και των διαφημιστών. Οι νεότεροι αποδέχονται να δουλεύουν με αμοιβές κάτω από τις συμβάσεις, στην εποχή της έκρηξης των site, χτυπούν κάρτα και λένε «Δόξα τω Θεώ έχω δουλειά»…Οι παλαιότεροι σκέφτονται πως θα επιβιώσουν στην λαίλαπα της «κρίσης», που επικαλούνται συνεχώς οι εκδότες-επιχειρηματίες. Το χαμόγελο έχει χαθεί και ο φόβος παραμονεύει στη γωνία... Και όπως όλοι γνωρίζουμε φοβισμένος δημοσιογράφος, είναι ό,τι καλύτερο για την εξουσία, αλλά πραγματικό έγκλημα για την κοινωνία και την ενημέρωση που υπηρετούμε…

Κώστας Αναγνωστόπουλος

Υποψήφιος με τον συνδυασμό ΜΑΧΟΜΕΝΟΙ ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΟΙ

Να αναλάβουμε τις ευθύνες μας

Της Χριστίνας Αμερικάνου

(αθλητικής συντάκριας στη Βραδυνή)

Πριν από 20 χρόνια, όταν ξεκινούσα τη διαδρομή μου στο χώρο της δημοσιογραφίας, η ΕΣΗΕΑ ήταν το υπέρτατο συνδικαλιστικό -και όχι μόνο- όργανο. Και η είσοδος σε αυτή, λόγος για γιορτή. Πραγματικό παράσημο. Εξ ου και έφτυσα αίμα για να εγγραφώ -και υπάρχουν μάρτυρες να πιστοποιήσουν πως όντως έτσι έγιναν τα πράγματα-, πριν εννέα χρόνια.

Στο διάστημα που μεσολάβησε η Ενωση έχανε χρόνο με το χρόνο όλο και περισσότερο την αίγλη της, την πυγμή της, μαζί με την ουσία της της ύπαρξης της. Πράγμα που ίσχυσε και για τη χώρα γενικότερα.

Ετσι φτάσαμε σε μια περίοδο γενικότερης κρίσης (ιδεολογιών, αξιών), που φυσικά δεν άφησε ανεπηρέαστη την ΕΣΗΕΑ -καθότι μικρογραφία της κοινωνίας μας.

Επειδή λοιπόν, πάντα πίστευα -και εξακολουθώ να πιστεύω- ότι η ατομική ευθύνη είναι που μετρά στη συνολική εικόνα μιας ομάδας, ενός συνδικαλιστικού οργάνου και κατ’ επέκταση, της κοινωνίας, έχω να πω ότι όλοι οφείλουμε να αναλάβουμε τις ευθύνες μας.

Να πάρουμε θέση στις εκλογές και να ψηφίσουμε υπέρ μιας ΕΣΗΕΑ, ανεξάρτητης από κομματικά συμφέροντα. Να "φτιάξουμε" μία ΕΣΗΕΑ με γνώμονα το συμφέρον των μελών της!
Καταψηφίζουμε όλους αυτούς, τους οποίους κατηγορήσαμε για τη στάση τους, και αγωνιζόμαστε για την εξασφάλιση των εργασιακών μας δικαιωμάτων.

Τιμωρούμε όσους μας κοροϊδεψαν και επιβραβεύουμε αυτούς που πιστεύουμε ότι θα αλλάξουν το τοπίο. Διαφορετικά, είμαστε συνεπεύθυνοι για όσα έχουν γίνει μέχρι τώρα, και για αυτά που θα ακολουθήσουν...