Του
Δημήτρη Παπαδημητρίου
Για
λόγους, που χάριν συντομίας δε θα αναφέρω εδώ, οι μέρες μου ως μέλος της Ένωσης
είναι μάλλον μετρημένες.
Παρόλα
αυτά όμως, δεν μπορώ να μη βλέπω για μία ακόμα εκλογική αναμέτρηση την επιδρομή
των τυχοδιωκτών και των κομματόσκυλων, που -άλλοι από ανάγκη, άλλοι από
συνήθεια- έχουν ξαμολυθεί δίνοντας τον υπέρ πάντων αγώνα, για να ¨λαδώσει το αντεράκι¨ τους.
Για άλλη μία φορά γινόμαστε μάρτυρες επιθέσεων
από ανθρώπους, που δεν έχουν τίποτα να προσφέρουν στο χώρο, παρά μόνο να τον
εκμεταλλευτούν, οι οποίοι είτε ευγενικά είτε καταργώντας ακόμα και τα
προσχήματα, σε σπρώχνουν στην άκρη, για να κάνουν τη δουλειά τους. Συνάδελφοι,
που αν ήμασταν σε κάποιο μέσο διευθυντές, μάλλον κανένας μας δε θα προσλάμβανε.
Το ¨ο σκοπός αγιάζει τα μέσα¨ κυριαρχεί, ενώ η
αξιοπρέπεια είναι γι’ αυτούς έννοια που συνδέεται μόνο με ηλίθιους και χαμένους
από χέρι, losers που λέμε στην
Καρδίτσα.
Κουράστηκα
να μην αντιδρώ τόσα χρόνια, που βλέπω τον κάθε πονηρό να κάνει ρεσάλτο, σαν
πειρατής, επάνω στην κοινή περιουσία της Ένωσης και του κλάδου ευρύτερα και
αρχίζω να βράζω όταν σκέφτομαι ότι ο κάθε κουτοπόνηρος ...









