Ο Ακης και τ' αδέλφια του... οπλέμποροι,εκδότες μισθωμένοι, δημοσιογράφοι-βαποράκια, κ.α

(...) 5 Εκπληξη προκαλεί το γεγονός ότι ενώ ήταν γνωστό από τις αρχές του 2010 πως για τα υποβρύχια 214 καταβλήθηκαν μίζες, χρησιμοποιήθηκαν μεσάζοντες, σύμβουλοι και εικονικές συμβάσεις, η σύμβαση δεν καταγγέλθηκε και η εταιρεία δεν κηρύχθηκε έκπτωτη. Αντίθετα (με νόμο) παραγγέλθηκαν άλλα δύο υποβρύχια, 1,3 δισ. ευρώ και με διαγραφές βαρύτατων προστίμων διευκολύνθηκε η αλλαγή μετοχικού σχήματος στον Σκαραμαγκά. Επίσης μέχρι σήμερα κανένας δεν είχε το θάρρος να καταργήσει τα αντισταθμιστικά ωφελήματα (Α.Ω.), τον κολαούζο διαφθοράς που συνοδεύει κάθε σύμβαση με ένα κομβόι νταβατζήδων που μοιράζουν δουλειές και «μαύρα».

6 Την περίοδο που είχαν φρενιάσει με παραγγελίες Ακης, Γιάννος, ΚΥΣΕΑ κ.λπ. και τα «παιδιά των εξοπλισμών» αλώνιζαν στο υπουργείο χωρίς Αμυνα, ο Τύπος σχεδόν σιωπούσε. Συγκροτήματα και ΜΜΕ, τουλάχιστον τέσσερα, έκαναν δουλειές με όπλα, με lobbing ή νταβατζιλίκι, άλλοι «μισθώνονταν» και ανάλογα διάλεγαν στρατόπεδο οπλεμπόρων. Εκδότες μισθωμένοι, δημοσιογράφοι-βαποράκια, οι περισσότεροι όμως σιωπηλοί, υποταγμένοι, αδιάφοροι ή φοβισμένοι. Σ' αυτούς ανάμεσα και fan του Ακη, που δαπανούσε πολλά για δημόσιες σχέσεις, έκανε χάρες και πάντα ήταν προσιτός και ανθρώπινος.

Ηταν ο υπουργός που όλοι τον έλεγαν Ακη και πολλοί ήξεραν ή υποψιάζονταν πως κάτι γίνεται στα σκοτεινά. Ποιοι; Οι σύντροφοι. Ο ξάδελφος. Ο κουμπάρος. Η λομπίστρια, η κυρία επί των δημοσίων σχέσεων. Οι πειθήνιοι αρχηγοί. Οι παλιοί του ΠΑΚ. Η παρέα του Μονάχου. Ο μπατζανάκης, ο κουνιάδος, η συμπεθέρα, η πρώην. Το Καστρί. Οι δικηγόροι. Οι θεματοφύλακες των off shore. Οι προμηθευτές. Οι συνδικαλιστές. Οι δημοσιογράφοι. Οι επιτελάρχες. Το ΕΠΥΕΘΑ. Οι άνθρωποι του Ακη στην Τοπική Αυτοδιοίκηση. Οι εκδότες-έμποροι κ.ά.
Θέλετε και άλλους; *

το πλήρες ρεπορτάζ της Αριστέας Μπουγάτσου

στο enet.gr

Η μάχη του Τύπου στη Νέα Υόρκη

Ο Ρούπερτ Μέρντοχ, ιδιοκτήτης της εφημερίδας Wall Street Journal,

σε προσωπική επίθεση εναντίον των New York Times

Το 1950, όταν ο Ρούπερτ Μέρντοχ ήταν μόλις 19 χρονών, πήγε με τον πατέρα του Κιθ μια μεγάλη περιοδεία στην Αμερική. Οντας ισχυρή προσωπικότητα των ΜΜΕ στη γενέτειρά του Αυστραλία, ο πρεσβύτερος Μέρντοχ ήταν σε θέση να παρουσιάσει τον γιο του σε διάφορους κύκλους της ελίτ. Παραβρέθηκαν σε μια συνάντηση στον Λευκό Οίκο με τον Χάρι Τρούμαν και έπειτα, μια Κυριακή, πατέρας και γιος μετέβησαν στη θερινή κατοικία των Σουλτσμπέργκερ, ιδιοκτητών των New York Times, στο Κονέκτικατ.

Ηταν μια καθοριστική εμπειρία για τον νεαρό Μέρντοχ, από αυτές που σύμφωνα με τον βιογράφο του, Μάικλ Γουλφ, μπορούν να εξηγήσουν τη διά βίου εμμονή του με τη μεγάλη εφημερίδα. «Σ' εκείνη την επίσκεψη, ο πατέρας του του μετέδωσε το αδιαμφισβήτητο μήνυμα ότι οι Σουλτσμπέργκερ υπήρξαν οι καλύτεροι ιδιοκτήτες εφημερίδας που ο κόσμος είχε γνωρίσει ποτέ, ενώ οι New York Times η πιο μεγάλη εφημερίδα στον κόσμο», λέει ο Γουλφ. «Αυτό το μήνυμα τον στοιχειώνει ακόμη και σήμερα, καθώς ο Μέρντοχ γνωρίζει ότι εάν πρόκειται να διασφαλίσει την κληρονομιά του ως ο τελευταίος και μεγαλύτερος βαρόνος του Τύπου, τότε πρέπει να βρεθεί αντιμέτωπος με τους New York Times.

Ειδική έκδοση
Σήμερα, ο Ρούπερτ Μέρντοχ προωθεί ακριβώς αυτό το μεγάλο σχέδιό του να αντιμετωπίσει τους New York Times. Η Wall Street Journal, η εφημερίδα που αγόρασε με τεράστιο κόστος πριν από 28 μήνες, εκδίδει ένα καθημερινό πρόσθετο φύλλο, αφιερωμένο στον ανταγωνισμό με τους Νew York Times, που θα διανέμεται στην ίδια τους την έδρα, τη Νέα Υόρκη.

Η κυκλοφορία της ειδικής έκδοσης της Journal σημαίνει πολύ περισσότερα απ' όσα αποκαλύπτει εκ πρώτης όψεως η αξία της: θα δημοσιεύονται περίπου 12 σελίδες την ημέρα με ειδήσεις από την πολιτική, τον αθλητισμό, τις τέχνες, τις επιχειρήσεις και την αγορά ακινήτων της πόλης της Νέας Υόρκης και ολόκληρης της Πολιτείας. Δεν πρόκειται τόσο για την έκδοση ενός νέου φύλλου, αλλά για μια αποστολή μεταφοράς της μάχης κατευθείαν στην καρδιά της πομπώδους παλαιάς δημοσιογραφίας των Times, μιας αποστολής κλοπής του τίτλου της ως της πρώτης εφημερίδας της περιοχής.

Ο Μέρντοχ σίγουρα επενδύει τα χρήματά του στο μεγάλο του στόχο. Σε μια εποχή κατά την οποία όλες οι άλλες εφημερίδες μειώνουν προϋπολογισμούς και απολύουν προσωπικό, εκείνος επενδύει 15 εκατομμύρια δολάρια τον χρόνο σε ένα νέο φύλλο και έχει προσηλυτίσει προσωπικό περίπου 35 δημοσιογράφων, μεταξύ τους πολλοί από τη διαλυμένη σήμερα New York Sun, που ο Μέρντοχ θαύμαζε πολύ. Πολλοί πιθανολογούν ότι η Journal θα προσπαθήσει και θα πλήξει τους Times, κάνοντας έκπτωση στις χρεώσεις των διαφημιστικών εταιρειών. Η εφημερίδα αρνείται οποιαδήποτε τέτοια πρόθεση, αν και δηλώνει ανοιχτά ότι ο πόλεμος μαίνεται.

Σκληρή κριτική
Καθώς πλησίαζε η κυκλοφορία του νέου φύλλου στη Νέα Υόρκη, ο πόλεμος ξέσπασε ανοιχτά. Τον περασμένο Δεκέμβριο, ο Ρόμπερτ Τόμσον, πρώην στέλεχος των Times του Λονδίνου, τον οποίον ο Μέρντοχ προσέλαβε στην Journal λίγο μετά την αγορά της, άσκησε σκληρή κριτική εναντίον ενός άρθρου των New York Times. Με υπογραφή του Ντέιβιντ Καρ, το άρθρο κατηγορούσε το πολιτικό τμήμα της Journal ότι έχει στραφεί προς τα δεξιά μετά την αλλαγή ιδιοκτησίας. Σύμφωνα με τον Τόμσον, το άρθρο του Καρ αποτελούσε «ένδειξη της αμηχανίας των New York Times έναντι της προοπτικής ανόδου ενός όλο και πιο επιτυχούς αντιπάλου... Η ηθική δεν είναι παρά διακοσμητική στους New York Times».

Οπως το έθεσε η δημοσιογράφος Σάρα Ελισον, «οι σχέσεις μεταξύ των New York Times και της Wall Street Journal, υπό τους προηγούμενους ιδιοκτήτες τους, ήταν απλώς υποτιμημένες. «Δεν ανέφεραν σχεδόν ποτέ ο ένας το όνομα του άλλου δημοσίως και όλα γίνονταν μεταξύ τους με ευγένεια. Δεν υπήρχαν μονομαχίες».

Τα δεδομένα τώρα έχουν αλλάξει. Τον Φεβρουάριο, ο Μέρντοχ εξαπέλυσε προσωπική επίθεση κατά του ίδιου του προέδρου των New York Times, Αρθουρ Σουλτσμπέργκερ. Δήλωσε στο περιοδικό New York ότι κατά την άποψή του οι Times είναι μια εφημερίδα προσκολλημένη στο παρελθόν και συνεπώς τρωτή σε επιθέσεις, κυρίως επειδή «ο Σουλτσμπέργκερ παραμένει στη θέση του»...

«Να βρούμε τον τρόπο να τους σακατέψουμε»
Ο Ρούπερτ Μέρντοχ διόλου ενδιαφέρθηκε να κρύψει ότι σκοπός του είναι να πλήξει τους New York Times, φιλοδοξία προφανής προτού αγοράσει την Dow Jones, μητρική εταιρεία της Journal, για 5 δισ. δολάρια το 2007.

Η Σάρα Ελισον, άλλοτε δημοσιογράφος της Journal, της οποίας το βιβλίο «Πόλεμος στη Wall Street Journal», θα κυκλοφορήσει τον ερχόμενο μήνα, θυμάται πόσο οργισμένος ήταν ο Μέρντοχ μ' ένα καυστικό κύριο άρθρο των Times, που επέκρινε την επικείμενη πώληση στη News Corporation. Η οργή του ήταν τέτοια που έγραψε στον πρόεδρο της εφημερίδας, Αρθουρ Σoυλτσμπέργκερ, ένα σημείωμα με την εξής κατάληξη: «Η μάχη αρχίζει». Λίγο αργότερα, κι ενώ είχε πάρει τα ηνία της Journal, ο Μέρντοχ δήλωσε σε μια συνάντηση στελεχών της Dow Jones και της Journal: «Πρέπει να βρούμε τον τρόπο να σακατέψουμε τους New York Times, κυριολεκτικά να τους σακατέψουμε».

Τέτοιου είδους ανελέητες μάχες δεν συνηθίζονται στο μάλλον συντηρητικό τοπίο των ΜΜΕ της Νέας Υόρκης, όπου επί έτη ήταν δεδομένο ότι οι Times και η Wall Street Journal βρίσκονταν στο απυρόβλητο, ενώ σπανίως ακούγονταν σκληρά λόγια.

πηγή: The Guardian,Καθημερινή

Το ΣΔΟΕ και τα εργαζόμενα κορίτσια

Του ΚΟΣΜΑ ΒΙΔΟΥ

* Ηταν προ Τζούλιας (Αλεξανδράτου, βεβαίως)! Ενα βράδυ Σαββάτου, το 1983, προβλήθηκε από την ΕΡΤ2 η ταινία του Νίκου Αλευρά «Πέφτουν οι σφαίρες σαν το χαλάζι και ο τραυματισμένος καλλιτέχνης αναστενάζει»- τι τίτλος! Οι παλαιότεροι θα θυμούνται τον κακό χαμό που δημιουργήθηκε.

* Μετά το δελτίο ειδήσεων, ενώ όλοι ήμασταν συγκεντρωμένοι γύρω από την τηλεόραση, στην αρχή αν δεν κάνω λάθος της ταινίας, ένας σωματώδης γενειοφόρος (ο Αλευράς αυτοπροσώπως) ξαπλωμένος στην αγκαλιά μιας γυναίκας θήλαζε από το γυμνό στήθος της υποδυόμενος το μωρό. Τα τηλεφωνήματα διαμαρτυρίας βροχή. Το κανάλι σταματάει να εκπέμπει. Η αγία ελληνική οικογένεια συνέχισε τη βραδιά της βλέποντας «χιονάκια», ασφαλής πια...

* Είκοσι επτά χρόνια μετά, το gamato, το site για downloading ταινιών, μουσικής κτλ. που βρέθηκε στο στόχαστρο της Ελληνικής Αστυνομίας, κατέγραφε 900.000 χτυπήματα για το πορνό βίντεο της Τζούλιας Αλεξανδράτου. Εν προκειμένω ο όποιος «κουρασμένος καλλιτέχνης» (δικαιούται να) αναστενάζει από απελπισία, γιατί το δικό του έργο, κακό, μέτριο ή αριστούργημα, οτιδήποτε εκτός από πορνό, ποτέ δεν θα έχει τέτοια απήχηση.

* Το 1983 ο Τύπος κατηγορούσε εκείνους που έβαλαν την τσόντα στα σπίτια μας. Σήμερα η τσόντα που μπήκε στα σπίτια μας και με αποσπάσματα από το «Ράδιο Αρβύλα» αντιμετωπίστηκε σαν ένα νέο εθνικό ανέκδοτο που πολύ μάς διασκέδασε. Και το ΣΔΟΕ έτρεξε να «αρμέξει» το μερίδιό του από τα κέρδη που είχαν οι παραγωγοί (ή προαγωγοί;) της Τζούλιας.

Συμπέρασμα: Τα εργαζόμενα κορίτσια που ασκούν το επάγγελμα της πορνοστάρ καλούνται να βουλώσουν τις τρύπες της οικονομίας. Μήπως η Τζούλια διαθέσει τα χρήματα από το επόμενο πορνό που θα γυρίσει για τη σωτηρία της πατρίδας; Ισως τότε να τη συγχωρήσουμε...

* Στο μεταξύ «πέφτουν οι σφαίρες σαν το χαλάζι» επάνω της- οι σφαίρες της απαξίωσης. Πάντα μας άρεσε να απαξιώνουμε όσους μας παρείχαν το απαγορευμένο, εκείνο που θέλαμε αν όχι να το δοκιμάσουμε, έστω να το παρακολουθήσουμε από την κλειδαρότρυπα για... ψυχαγωγικούς (λέμε) λόγους. Η Τζούλια είναι άλλο ένα θύμα μας. Θύμα του εαυτού της πρώτα απ΄ όλα; Εστω. Θύμα πάντως. Και τα θύματα είναι πάντα για λύπηση- όχι;

* Την εποχή του σκανδάλου με την ταινία του Αλευρά το διοικητικό συμβούλιο της ΕΡΤ2 παραιτήθηκε. Αυτό για μια σκηνή που σήμερα φαντάζει από αφελής έως γελοία. Σήμερα οι υπαίτιοι για την εθνική εκπόρνευση της πρώην Μις Ελλάδος δίνουν συνεντεύξεις, διαρρέουν στον Τύπο το συμβόλαιό της...- μιλάμε για μια μπίζνα σαν όλες τις άλλες στην οποία συμμετείχε η Αλεξανδράτου έχοντας πλήρη επίγνωση των πράξεών της. Ας μου επιτρέψουν να διαφωνήσω: είναι εμφανές και από άλλες (τηλεοπτικές) εμφανίσεις της ότι η κοπέλα δεν έχει πλέον καμία επίγνωση. Ο τρόπος που κοιτάζει, ο τρόπος που μιλάει... Και ο νοών νοείτω.

* Δεν είναι όμως αυτό το θέμα μας. Η Αλεξανδράτου, με παρέα ή όχι, θα συνεχίσει τον κατήφορό της. Εν προκειμένω εκείνο που τρομάζει είναι ότι ο κατήφορος αυτός δεν είναι ένα καλά κρυμμένο μονοπάτι, αλλά μια φωταγωγημένη λεωφόρος που περνάει (με τη βοήθεια του Ιnternet και της τηλεόρασης) μέσα από το σπίτι μας. Η (ερασιτέχνις, έστω) πορνοστάρ χαρακτηρίζεται μέλος της σοουμπίζ. Είναι, λένε, μοντέλο και τραγουδίστρια. Τα κανάλια τρέχουν πίσω της: «Κυρία Αλεξανδράτου, πείτε μας το ένα», «Τζούλια, πες μας το άλλο». Εκείνη αποκαλεί τους δημοσιογράφους «παιδιά», με την άνεση των VΙΡ, των φτασμένων. Και εμείς την απαξιώνουμε, αλλά την ίδια στιγμή την αποθεώνουμε σπεύδοντας να αγοράσουμε το DVD της, δίνοντάς της βήμα για να αναλύσει- τι;- την ξεφτίλα της, γράφοντας (το αυτό κάνω και εγώ) για την κακόγουστη τραγικωμωδία της ύπαρξής της.

* Εκείνη πληρώνεται για να είναι τραγική. Εμείς την πληρώνουμε για να μας δείξει, πλασάροντάς μας τα... προϊόντα της, πόσο τραγικοί είμαστε με τη σειρά μας. Εμείς που μερικά χρόνια πριν δεν αντέχαμε τον... κουλτουροθηλασμό του Αλευρά!

πηγή: ΤΟ ΒΗΜΑ

Έκθεση για τον Τύπο του ΄60

Μιά πολύ ενδιαφέρουσα έκθεση εγκαινιάζεται αύριο το πρωί στήν αίθουσα εκδηλώσεων της Βουλής. Πρόκεται για μιά έκθεση μνήμης και νοσταλγίας με τίτλο "Περιδιαβάζοντας τον νεανικό τύπο του '60: κομμάτια και αποσπάσματα".

Οποιος την επισκεφθεί, και το συνιστουμε, θα έχει τη δυνατότητα να δει φωτογραφίες και πρωτοσέλιδα εφημερίδων με τα πιο σημαντικά γεγονότα της δεκαετίας του '60 αλλά και 100 περιοδικά της εποχής νεανικά, οικογενειακά, αλλά και φοιτητικά.

Μάλιστα, τα φοιτητικά περιοδικά είναι και εκείνα που είναι πιο σπάνια και άγνωστα για το ευρύ κοινό.

Με αφορμή την έκθεση αυτή η Βιβλιοθήκη της Βουλής, τα Αρχεία Σύγχρονης Κοινωνικής Ιστορίας, το Ελληνικό Λογοτεχνικό Ιστορικό Αρχείο και η Εταιρεία Μελέτης της Ιστορίας της Αριστερής Νεολαίας θα συνεργαστούν με στόχο τη δημιουργία ενός ηλεκτρονικού καταλόγου για τα περιοδικά της έκθεσης.

Εκθεσιακό Κέντρο της Βουλής των ΕλλήνωνΑμαλίας 22-24, Αθήνα

Από 19/12/09 μέχρι 14/1/010

Ώρες λειτουργίας: Καθημερινά 10:00 - 18:00

Φαινόμενα κράχ στον περιφερειακό Τύπο

Κραυγή αγωνίας απευθύνουν οι εκδότες των περιφερειακών εφημερίδων, που ετοιμάζουν επαφές με τον γενικό γραμματέα Επικοινωνίας εν όψει της υποχρεωτικής κατάθεσης των προϋποθέσεων για τις κρατικές δημοσιεύσεις. Η ημερομηνία λήξης είναι, σύμφωνα με τον ισχύοντα νόμο, η 31η Ιανουαρίου, αλλά ήδη πολλοί εκδότες βρίσκονται στα πρόθυρα λουκέτου.

Το πάγωμα της δημοσίευσης πάσης φύσεως κρατικών ανακοινώσεων και διαφημίσεων, σύμφωνα με τους εκδότες, έχει δημιουργήσει φαινόμενα κραχ στον περιφερειακό Τύπο. Δύο εφημερίδες έκλεισαν ήδη, η «Ημέρα» στην Πάτρα και η «Σημαία» Καλαμάτας, ενώ σε άλλες εφημερίδες δεν πληρώνονται οι εργαζόμενοι και οι απολύσεις είναι καθημερινό φαινόμενο. Σύμφωνα με τα υπάρχοντα στοιχεία συνολικά στον περιφερειακό Τύπο απασχολούνται 1.100 συντάκτες.

πηγή: GREEK MEDIA ON LINE

ΑΜΥΝΕΤΑΙ Ο ΤΥΠΟΣ

Πτώση μεν, αλλά στα μαλακά! Ο λόγος για την τεκμαρτή διαφημιστική δαπάνη και την κατάσταση στα ελληνικά ΜΜΕ, όπως αυτή διαμορφώθηκε τον περασμένο Ιούλιο.
Φυσικά και σημειώθηκε διολίσθηση, συμβαίνει παγκοσμίως, δεν θα την γλιτώναμε εμείς, αλλά σε σχέση με τα των προηγουμένων μηνών είχαμε μια ελαφρά συγκράτηση. Σε αριθμούς αυτό μας κάνει -16,34% σε σχέση με τον Ιούλιο του 2008 και -19,58% αν συγκρίνει κανείς το πρώτο επτάμηνο του 2009 με το πρώτο επτάμηνο του 2008.
Ας δούμε όμως αναλυτικά τα στοιχεία που έδωσε στη δημοσιότητα η Media Services. Οπως γράψαμε και πιο πάνω, η τεκμαρτή διαφημιστική δαπάνη για τον περασμένο Ιούλιο έπεσε κατά -16,34%, από 200.521.063 ευρώ πέρυσι σε 167.748.488 ευρώ φέτος. Από «μέσο» σε «μέσο» αυτό πάει κάπως έτσι: Τη μεγαλύτερη πτώση κατέγραψαν οι ραδιοφωνικοί σταθμοί με -32,17%, ήτοι 12.805.114 ευρώ τον Ιούλιο του 2009 έναντι 18.877.602 ευρώ τον Ιούλιο του 2008.
Ακολούθησαν τα τηλεοπτικά κανάλια με κάθοδο -18,89% και διαφημιστική δαπάνη 47.914.698 ευρώ από 59.074.562 ευρώ, τα περιοδικά με -16,61% και 71.275.911 ευρώ από 85.476.824 ευρώ και οι εφημερίδες με μια μάλλον μικρή διολίσθηση -3,61% και τεκμαρτή διαφημιστική δαπάνη 35.752.765 ευρώ από 37.092.075 ευρώ.
Τα μερίδια της πιάτσας για τον μήνα Ιούλιο διαμορφώθηκαν ως εξής: 42,49% επί του συνόλου της δαπάνης για τα περιοδικά, 28,56% για τα τηλεοπτικά κανάλια, 21,31% για τις εφημερίδες και 7,63% για τους ραδιοφωνικούς σταθμούς.
Να δούμε όμως και τα ποσοστά με τη διαφημιστική δαπάνη σε επτάμηνη βάση. Από τον Ιανουάριο έως τον το τέλος Ιουλίου φέτος κατέγραψε πτώση -19,58%, το οποίο μεταφραζόμενο σε διαφημιστική δαπάνη μάς κάνει 1.269.235.299 ευρώ από 1.578.195.602 ευρώ για το πρώτο επτάμηνο του 2008. Μεγαλύτερη πτώση σημείωσαν τα κανάλια με -24,56% (401.661.134 ευρώ φέτος από 532.410.583 ευρώ πέρυσι) και ύστερα πήραν σειρά τα περιοδικά με -19,64% (515.470.328 ευρώ από 641.438.032 ευρώ), τα ραδιόφωνα με -18,32% (105.507.246 ευρώ από 129.175.680 ευρώ) και οι εφημερίδες με -10,38% (246.596.592 ευρώ από 275.171.306 ευρώ).
Οσον αφορά τα κανάλια, πρώτο σε διαφημιστική δαπάνη για τον περασμένο Ιούλιο αναδείχθηκε το Mega με 14.139.636 ευρώ (29,51% επί του συνόλου), δεύτερος ήταν ο Antenna με 10.515.379 ευρώ (21,95%), τρίτο ήταν το Star με 8.661.277 ευρώ (18,08%), τέταρτος ο Alpha με 7.159.697 ευρώ (14,94%), πέμπτο το Alter με 5.502.522 ευρώ (11,48%) και έκτη η ΝΕΤ με 1.329. 604 (2,77%). Ιδια ήταν η σειρά και στο επτάμηνο με το Mega να έχει διαφημιστική δαπάνη 126.130.888 ευρώ, τον Antenna 85.493.930 ευρώ, το Star 65.368.176 ευρώ, τον Alpha 61.625.476 ευρώ, το Alter 44.464.636 ευρώ και τη ΝΕΤ 13.581.953 ευρώ.


ΠΗΓΗ: ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ 15.8.09

Ο χρόνος του δικτύου, ο χρόνος του χαρτιού

Το κλείσιμο μιας μεγάλης εφημερίδας επικυρώνει την ήδη υπάρχουσα παρατήρηση, ότι δηλαδή το επικοινωνιακό και πολιτικό τοπίο μετασχηματίζονται, γρήγορα και βαθιά. Ο Ελεύθερος Τύπος δεν έκλεισε μόνο επειδή σώρευσε πολλές ζημίες, ούτε μόνο επειδή απέτυχε το επιχειρηματικό μοντέλο που εφάρμοσαν οι ιδιοκτήτες του. Ασφαλώς, περίσσεψαν οι άστοχες ενέργειες, η σπατάλη, τα επιτελεία κολάκων, η μεγαληγορία, η οίηση. Αλλά αυτό που βάρυνε εντέλει ήταν περισσότερο η απουσία στρατηγήματος και η ελλιπής ή και ανύπαρτκη ανάγνωση της πραγματικότητας.
Η λυπηρή αναστολή έκδοσης του Ελεύθερου Τύπου, μετά τον μείζονα ανασχεδιασμό του (ουσιαστικά, επαναλανσάρισμα) και την επένδυση άφθονων υλικών και ανθρώπινων πόρων, δείχνει το μέγεθος της διεθνούς κρίσης του Τύπου· κρίση δομική, ιστορική. Αλλά δείχνει και την αδυναμία των ανθρώπων του Τύπου να αντιληφθούν την αλλαγή Παραδείγματος, να αντιληφθούν δηλαδή ότι ο παρών καιρός απαιτεί άλλη σκέψη και άλλη πράξη, με άλλα εργαλεία ανάλυσης και κατανόησης, από αυτά που χρησιμοποιούσαν κατά την προδικτυακή εποχή. Η παρούσα εποχή βάζει πλάι στον Τύπο, ανταγωνιστικά, όχι μόνο την πληθωρική τηλεόραση, αλλά και το οικιακό ευρυζωνικό Διαδίκτυο, σε κάθε νοικοκυριό και γραφείο, και τα διαρκώς δικτυωμένα smartphones, σε κάθε τσέπη, και το πλήθος των καινοφανών social media, σε κάθε φαντασιακό, που κάνουν τον κάθε χρήστη μηχανής όχι μόνο καταναλωτή αλλά δυνάμει παραγωγό δημοσιότητας, της δικής του μικροδημοσιότητας έστω.
Το νέο περιβάλλον τηλεπικοινωνιών διαμορφώνει νέες ανάγκες, νέες συμπεριφορές, νέα υποκείμενα. Οι πληροφορίες, τα κείμενα, τα σήματα, οι ταινίες, οι μουσικές, τα προσωπικά στοιχεία από εκατομμύρια ζωές κυκλοφορούν διαρκώς και παντού, είναι διαρκώς διαθέσιμα, στην άκρη του ποντικιού και του δαχτύλου, σε ατέλειωτη ροή, διαφανή. Μάλιστα, υπερδιαφανή.
Σε αυτή την υπερδιαφάνεια, όλα φαίνονται, μα ελάχιστα είναι ορατά. Και μαζί με τον πληθωρισμό των σημάτων, αλλάζει και ο χρόνος του κάθε μέσου, η αίσθηση, η αντίληψη του χρόνου τους. Αλλλος ο χρόνος του Τύπου, άλλος της τηλεόρασης, άλλος του διαδικτύου.
Στην τηλεόραση ρέουν αδιάκοπα εικόνες, που όμως δεν χορταίνουν το άδειο βλέμμα. Στον Τύπο και στο δίκτυο ρέουν κείμενα. Η εκρηκτική εξάπλωση του διαδικτύου πολλαπλασίασε σύστοιχα την ανάγνωση· όμως μειώθηκαν οι αναγνώστες εφημερίδων. Τα νέα μαζικά ακροατήρια που προσήλθαν στο δίκτυο και διαμορφώνονται απ’ αυτό, διαβάζουν περισσότερο, μα κυρίως διαβάζουν διαφορετικά: διότι ο χρόνος του δικτύου είναι ακαριαίος, και διότι η δικτυακή αφήγηση προσφέρει διαρκώς τη δυνατότητα (ή και την ψευδαίσθηση, απλώς) της διάδρασης, μιας κάποιας συμμετοχής, έστω υπό μορφήν ανάρτησης σχολίου σ’ ένα φόρουμ, σ’ ένα μπλογκ· κι ακόμη, προσφέρει τη δυνατότητα της ανώνυμης περιπλάνησης και της ανώνυμης διάδρασης. Προσοχή, όμως: η ανωνυμία ή ψευδωνυμία του δικτυακού αναγνώστη-περιπλανητή δεν αναιρεί την ατομικότητα, απεναντίας επισωρεύει στο άτομο περσόνες και μάσκες, πέραν του καλού και του κακού.
Ο χρόνος της εφημερίδας δεν μπορεί να είναι ακαριαίος. Η εφημερίδα δεν μπορεί καν να καμώνεται ότι σντιδρά ακαριαία· αν το κάνει, ρεζιλεύεται. Ο χρόνος του Τύπου είναι αναστοχαστικός, ξετυλίγεται βραδύτερος και βαρύς. Κι έτσι προϋποτίθεται και ο αναγνώστης του Τύπου. Η δε συμμετοχή του στο εφημεριδικό ανάγνωσμα είναι νοερή αναδιάταξη του αφηγήματος, είναι εσωτερικός μονόλογος. Η απάντησή του, όποια προκύψει, τελείται κι αυτή σε δεύτερο χρόνο. Δεύτερου, αργού χρόνου είναι ακόμη και η πρόσβαση στο χάρτινο κείμενο: ο αναγνώστης πρέπει να πάει μέχρι το περίπτερο ή έστω στην εξώθυρα, και να αγοράσει. Αυτό το παλαιό κείμενο δεν μπαίνει στο σπίτι απροσκάλεστο και δωρεάν.Νέα αίσθηση του χρόνου, υπερδιαφάνεια, υπερπληροφόρηση, νέοι τρόποι οργάνωσης της εργασίας και του βίου, καινοφανείς ανάγκες και συμπεριφορές. Το παλαιό χάρτινο κείμενο, για να επιβιώσει, οφείλει να προσαρμοστεί· να διεκδικήσει τον πολύ μικρότερο ζωτικό χώρο που του διατίθεται, και να τον διεκδικήσει δυναμικά, πειστικά και ταπεινά· υπερβαίνοντας τον στερεοτυπικό εαυτό του και την εξουσιαστική φενάκη, ανακαλύπτοντας νέο εαυτό για το νέο Παράδειγμα, αναταποκρινόμενο στις νέες ανάγκες του κοινού, ανακαλύπτοντας επίπονα το νέο κοινό. Ο Ελεύθερος Τύπος, παρά το ντιζάιν, δεν μπόρεσε να το κάνει. Και δεν το κάνει καμία εφημερίδα. Ο γδούπος της πτώσης ίσως ξυπνήσει τις εναπομείνασες. Ισως.

ΠΗΓΗ: vlemma sta mme 28.6.09

Η ποιότητα των εργοδοτών στον Τύπο, οι δύστυχοι δημοσιογράφοι και η άμοιρη ενημέρωση

Πριν από λίγες ημέρες μιλούσα στο τηλέφωνο και με ενημέρωναν για τα «νέα κόλπα» που ανακάλυψε και προσπαθεί να επιβάλλει την εφημερίδα του, την ΕΞΠΡΕΣ, ο πρόεδρος της Ένωσης Ιδιοκτητών Ημερησίων Εφημερίδων κ. Καλοφωλιάς.
Ο συγκεκριμένος κύριος αφού ταλαιπωρεί τους συναδέλφους, πέντε χρόνια περίπου, με καθυστερήσεις στην καταβολή των δεδουλευμένων και ειδικά εφέτος εξόφλησε το…2008 την περασμένη εβδομάδα, έψαξε και ανακάλυψε ότι πιο αντεργατικό δικαίωμα του δίνει η νομοθεσία.
Είδε λοιπόν ότι μπορεί να εφαρμόσει για πρώτη φορά στον ελληνικό τύπο εκ περιτροπής εργασίας, μετατρέποντας αξιοπρεπείς μέχρι χθες εργαζόμενους σε «απελπισμένους δούλους», που θα κάνουν «δύο-τρία μεροκάματα» την εβδομάδα και θα αμείβονται ανάλογα.
Ο εκνευρισμός μου ήταν τέτοιος, που δεν περιγράφεται.
Στη διάρκεια του τηλεφωνήματος επανέλαβα πολλές φορές τη λέξη «εργοδότης» και μάλιστα με ένταση και αγανάκτηση.
Η εννιάχρονη κόρη μου στο πίσω κάθισμα άκουγε τη λέξη «εργοδότης» και κοιτούσε με απορία. Όταν έκλεισα το τηλέφωνο με ρώτησε:
-Τι σημαίνει «εργοδότης» μπαμπά;
Χωρίς να το σκεφθώ ιδιαίτερα της απάντησα:
-Ότι χειρότερο υπάρχει σε αυτή τη χώρα παιδί μου…
Η Νανά Νταουντάκη έβαλε το θέμα της ΕΞΠΡΕΣ και των…ιδεών Καλοφωλιά στο ΔΣ της ΕΣΗΕΑ, με αποτέλεσμα με συντριπτική πλειοψηφία να αποφασιστούν κοινές κινητοποιήσεις με τις άλλες Ενώσεις εργαζομένων.
Το σημαντικό όμως είναι άλλο.
Σκεπτόμουν τις επόμενες ημέρες την απάντηση που έδωσα στο παιδί μου και ομολογώ ότι την έβρισκα ενδεχομένως και υπερβολική.
Η ίδια η ζωή όμως μου έδωσε την απάντηση σήμερα το πρωί.
Η οικογένεια Αγγελόπουλου ανακοίνωσε αιφνιδιαστικά το κλείσιμο όλων των μέσων ενημέρωσης που κατείχε.
Η κίνηση αυτή με έκανε να χαμογελώ για την απάντηση που είχα δώσει στην κόρη μου.
Τώρα είμαι σίγουρος.
Είναι ότι χειρότερο έχει να δείξει αυτή η χώρα οι κάθε είδους εργοδότες!!
Πέραν των οικονομικών και λογιστικών αιτιάσεων εκείνο που είναι απάνθρωπο στην ιστορία του Ελεύθερου Τύπου είναι ότι η απόφαση ανακοινώθηκε αιφνιδιαστικά και χωρίς προειδοποίηση. Οι εργαζόμενοι και οι οικογένειές τους βρέθηκαν στο κενό, χωρίς να καταλαβαίνουν τι ακριβώς συνέβη, μη γνωρίζοντας πως θα ζήσουν και τι θα κάνουν αύριο.
Η περίφημη οικογένεια δεν τους έδωσε το περιθώριο να κάνουν κάποιες έστω αμυντικές κινήσεις. Να μην κλείσουν διακοπές, να μην προχωρήσουν σε κάποια αγορά, που θα τους δεσμεύει, να ψάξουν ακόμη και για δουλειά, ώστε να εξασφαλίσουν την βιωσιμότητα των οικογενειών τους.
Τίποτα.
Αποφάσισαν διέταξαν και ούτε την ΕΣΗΕΑ δεν ενημέρωσαν για τις προθέσεις τους.
Χτύπησαν σαν καταδρομείς, ανθρώπους, που δούλεψαν στο «Ίδρυμα Τύπου» δεκαετίες ολόκληρες, και απέναντι στους οποίους δεν αισθάνθηκαν καμία υποχρέωση, καμία δέσμευση.
Όταν όμως εργοδότες του μεγέθους Αγγελόπουλου συμπεριφέρονται έτσι, τι να περιμένει κανείς από το κλεπτικό κεφάλαιο, που κυριαρχείς στις ελληνικές επιχειρήσεις.Μα φυσικά τα…χειρότερα!!!

ΕΠΙΘΕΣΗ ΑΠΟ ΤΑ ΙΣΤΟΛΟΓΙΑ

Από τη διεύθυνση: sphere.files.wordpress.com